av Svein Olav Tovsrud (innlegg i Bygdeposten 19.01.2002 )

Je kjem i frå Prestfoss og ska svinge opp mot Hiåsskaugen i det je ser det:

BUTTIKKEN I SANDSBRÅTÅN E' BORTE.

Je kan se heilt over krysset og like bort te Bjørhovdgarasjen.

Jammen e det kjente landemerke' borte, brent ned fekk je veta.

Je blir tankefull.

Det va her folk i Sandsbråtå-roa møttes, fekk veta nytt og handla det døm trengte.

Det va hit vi småfantan gikk før å se på påsketraffikken når han kom ned att i frå Haglebu seint på 50-talet.

Je hugsar ennå vi skreiv bilnummer og såg med store augur på alle dessa A-bilane.

"Ska je ha bil, ska je ha A-bil, før det e' ein bra bil", gaula vi.

Ein gammal Citroen kom med flagrande skjermar så søla skvatt på den hompute veigen.

Her kasta vi på stikka før vi vart gamle nok te å dra te Prestfoss, Ole, Gunar, Bjørn, Lars, Halvard og je.

Seinare kom Jon og Bassen med au.

Det va' her vi venta på den grønne Vinnord-bussen.

Ruta kalte vi han.

Tenk om det kom nokkon fine byjenter som skulle på ei av hyttun' oppved fjord'n.

Buttikken låg nesten heilt uti veigen.

Framom den gamle delen låg det ein mjølkeramp, og opp frå den gikk det ei ganske bratt trapp.

Innafør den høge trammen låg det i mi tid ein kaffe.

Her selte'n Ola is og anna godt.

Eldstemann tå uss imponerte stort ein søndag han tok trappa i to byks før å kjøpe is te jentun' frå Båseroa.

Vi som va' et par år yngre vart store i augun'.

Tenk, han spanderte is på jentur!

Et par vaksne karar knegga og lo:

"Jammen spanderte Tåssenrud'n is på døm, gutt!"

Vi som ikkje va så modige gikk helst opp trappa når vi skulle inn og hente blad som Lyngdælsruta hadde kømmi med.

Og her inne hendte det vi fekk med uss et par ord som ikkje va beregna for småfant.

Det skjedde helst dersom nokon som va "litt i bør" stakk innom og reiv kjeft.

Det va vel her gamle-kremarn, han Ola, lurte ein kunde som va litt fin på det.

Kunden kom inn og spurte om'n Ola hadde ferskt brød.

Ola va borti kørja si og fant et brød.

"Je har ikkje noko ferskare enn detta, je" sa'n.

"Nei, da få je heller la det vara", svara kunden.

Ola kosa seg og lo når han etterpå fortalte historia og la te' at brødet nettopp hadde kømmi frå baker'n og var så varmt at han nesten ikkje kunne ta i det.

Seinare kom den nye delen tå buttikken; med hyllur både langs veggane og frampå gølvet. forts.

Nils og Anna kunne skaffe det messte; brød og mjølk, hakke og spett, koppar og kar.

Kraftföret måtte dom nedpå pakkbua før å hente.

Va' det nokkon som skulle ha dynnamitt, måtte vi borti lageret ved Grasvik.

Og innpå gamlebuttikken va' det mykji rart.

Je har ennå den proppanbrennar'n med tre bluss som'n Nils

skaffa meg te hytta i 1973. Je stekte kjøttdeig på'n sist hælj.

Det hente at det stakk "reisende" innom te'n Nils.

"Selgere" heiter'e visst i dag.

Det va' karar med fine kler og fine vanar.

Dom hadde ofte ei god hisstorie på lur.

Den fekk ikkje vi småfanten høre.

Men 'an Nils ymta litt frampå etter at dom va resst.

Spennande!

Særlig når det gikk rykter om at dom hadde vorti lurt i kortspell av ein lokkal kjøpmann.

Nå e' alt sammen borte, både buttikken, kaffen og mjølkerampen.

Sikkert et stort framsteg før traffikken som ska kjøre fort forbi.

Je hugsar ennå je omtrent hoppa over framskjermen på ein bil som kom i det je skulle hente ein fotball.

Men møteplassen i Sandsbråtå-roa e borte.

Ingen kastar på stikka og ingen hoppar opp trappa for å kjøpe is te' jentun'.

Det va kanskje godt je ikkje va i bygda da dom tente på. .