Så fikta `o på nemed der litt med ongen.

Og der visste vi ikkje tå før det kom ein onge te tor haugen bortafør binna.

Ho tok med seg begge to og la te nigjennom mira.

Da ho va køimmi et stikkji, så stansa ho og såg tebars på uss.

Og da va ho sinna, før da bles ho.

Du veit vi tok te å bli redde der vi sto, vi venta ho sku komma oppattover og ta uss.

Ikkje hadde vi noko hambø heller, vi hadde nå bare tølaknivane.

" Og je med kaggen da," sa 'n Helje, han sto og tråkka på samre stella.

Vi såg uss om etter noko å tree i, men de va bare noko hål furu og noko smågran rundt der.

Og da binna ikkje bau på å komma oppattover, så vart vi førlikte om å legge te å gå framover, og det gjore vi.

Men du kan tru vi steig lett da, enda vi hadde tonge børar.

Vi var heller svemnauge vestante, men nå, etter vi råka bjønn, va vi vakne.

Det var jegere oppi om kvelden med bikkjer, men det la te å regne så ille nettopp da, så karane førnam ikkje noko te bjønnane meire.

(Anders Svarverud april 1925)

Levor Skåla

Han Levor Skåla va klukkemaker og børsesme.

Han hadde me sei ei børse som han hadde fæla.

I den tida va de inga bru over Grønhøvdselva, men bare nokon stokkar over te å gå på.

Da han kom så langt fram at `n fekk sjå dessan stokkane, vart `n var i to endar som satt ettereinan på stokkane ve den andre sia.  forts.

Kru hadde 'n i et hønn, men så hadde `n inga kule.

Han sto ikkje å tenkte sei lengen om.

Han hadde i kru, og så stappa 'n latein inni i stella før kule.

Så skaut 'n , men fuglane vart borte.

Detta tåtte 'n va rart, han trudde 'n sku råka.

Han leita ei stund, men enane va ikkje å finne, og latein va borte den og.

Dagen etter va 'n i Ejjedælskjørkja te messe.

Han kom te å sitta jamsis en mann ifrå Bakkanbråtån.

Så snakka 'n Levor om denna jakta si, og sins at de va rart at `n ikkje fant att endane.

"Å, de ske du ikkje lure på," sa mann.

"Da kjæringa mi sto og kokte julegrauten i gårkveld, kom de ein latein nigjennom pipa, og på denna satt de to endar."

Uti jula va 'n Levor ein tur te Bakkanbråtån.

"Å e fekk att latein min. e," fortalte `n Levor

Reiar Li

De va nokon karar frå Porten som satt og snakka om jakta si te 'n gamle Reiar Li.

Døm kitte tå døm hadde skøti tre tiurar i ett skøtt.

Detta sins vel 'n Reiar vart væl mikkji.

Å så setten 'n sei te å snakke om tiurjakta si.

Ein mårå han va i skaugen etter fuggl'n, vart 'n lens før haggel.

Og der satt de ein tiur å spella solspene i ei furu.

Nå hadde je ein liten kniv me rundt skaft.

Denna fant je fram.

Je hadde kru i pipa og smetta kniven inni.

Så stilte je innpå fuggel'n.

Da je skaut, datt 'n au.

Men kniven min va borte.

Je leita og leita etter 'n, men je måtte nokk ta fuggel'n me mei å gå føruten kniv.

Da kvinnfølka åpna fuggel'n kniven min der, inni 'n.

tilbake til 2006-1- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 13