Amerikareise.
De vart smått før mange har i den tia. (1850-60) Husmennane såg sei nesen ingen utveig.
På dei garane der de va fleire guttar, vart alle dei ingste gåanes.
Døm hadde ingen gar, å ikkje hadde døm nokkon utveig te ein hell.
De va bare vess døm kunne få fatt i ei einbenningsjente.
Men døm va de sandeli ikkje tjukt tå.
Mange jentur hadde beste haugen te å ut
Men de va ikkje så mikkji ein kunne ta sei te me.
Da kom de søm ei Teising at døm kunne reise te Amerika.
Å dit drog døm i store føljur.
Døm solte alt døm hadde å reste.
Mange lei vont på reisa.
Besteførellra mine, døm ette enda Ola å Guri, reste te Amerika ratt `n far å ho mor va jifte.
Detta e mest 80 år sea.
Døm budde enda i Håffsplassen, føre døm drog.
Døm reste me seilskute.
Døm hadde ikkje rå te å reise me an' båt.
Døm va ni vikur på veigen.
Han bestefar hadde skomakerarbi sett me sei, å ho bestemor hadde vømmøl å gån å trå, så `o sku ha nåkk å si å binne tå.
Døm ville ha nåkk å jøra på mean døm reste.
Men døm lei ille på turn.
Han bestefar døe på turn, å vart søkt ne i vanne.
Ho bestemor døe snart etter 'o kom i lann.
De va rart døm la te slekk.
Mens de sku vara så gromt.
De døm hadde me sei kom aller att.
De jikk. te fremmene alt samma.
Sålessen jikk de besteførellra mine au.
Døm va ifrå Glasni i Krøsshera.
Anders Bjørnsen Glasru, va mann.
De kom ein mann ifrå Amerika.
Han vart jift me dåtter døms.
Nå va de bare to ongar der.
De va 'o mor, åsså denna han Nils vart gift me.
Han Nils fekk døm me sei over.
De sku bli så gruske greiur.
Men `o bestemor nådde ikkje over.
Ho vart au søkt i sjø'n.
Han bestefar kom sei så vitt i lann i live.
Men han døe ratt etter.
