Småstubber.
Nå e de slutt på brigginga, døm har nesen ikkje koppar, døm har førsussla koppenn sine så tess meire.
Ho Anne, Bister hass Kittil, sku brigge på Frøvøll.
Der ville døm au kjenne ha godt øl.
Ho Anne Moen kom te å sea de te ho Anne Frøvøll:
"Denna nie kjæringa i Kuerma, ho vil ikkje at øle ske gå så me ein gong.
Nå brigga ho øl og la åt gonga ve meddasleite.
Men vi såg lite te at de jekk før vi sku te å legge uss om kvelden."
"Men i fan å slags øl vart de da?" sa ho Anne Frøvøll.
"De vart godt øl," svara ho Anne Moen.
Så va de på timen at han Tammas kom nordover og sku kjøre fram noko ve te uss.
"Je må vel koke kaffi te denna mann som kjører ve?" sa je te ho Anne Moen.
"Å nei, du har godt øl, tapp i øl i skåla di og kje `n."
De gjorde je.
Og han drakk.
Da han kom heimatt, så rosa 'n så opp detta ølet mett.
"Kjæringa ba mei å drekke, å e drakk, å de dugele au," sa 'n.
"Så de vart nå ikkje så lengen før de vart e som kom te å brigge på Frøvøll.
Å mange tinnur je har brigga der!"
Han Kittil va så flink te å malte.
Ein kan gjenne ta hå ein vil, men de e beste krafta i bigg.
Han gjorde malt te Frøvøllsgardenn etter at vi fløtta hit.
Da hadde `n ett kvartel bigg og ein sekspotting rug.
Da vart de steitegodt Øl, e fekk så mikkji øl tå den mälta, tåtte e.
(Gro Kuerma 1936)
