Noen av historiene etter

Reier Vatnås - Kaptein Ketles.

Han Reier tjente på Gren i åtte år, og hadde mye å si med stellet der, for han Lars Green satt med provianterings-rådet og hadde mye arbeid inne.

Så var det i pløyinga om høsten. han Reier fant ut at han skulle ha fri.

Han skulle jakte i ei veke, det var visst i Veggesrudmarka han dreiv.

Men det vart vel væl mye av flaska på den turern.

Han hadde han Olaf, bror sin i stella si på Gren.

Neri jordet var det kornstaur ennå.

Ein efta fekk døm se ein tiur som beita, det var vel nesten kvelden.

Han Olaf skreik på guttane, han Hans og han Per at de måtte komma med børsa hans og patroner.

Han fekk børsa og tiuren datt.

Men det kom en til, den datt også, og den tredje med, inna det vart mørkt.

Da 'n Reier kom att av jakta, det var vel helst harajakt han hadde drivi med, så hadde han ikkje no han.

Han Olaf satt der så ful om kvelden da veit du, da 'n Reier kom slukøra, han hadde ikkje no i sekken da.

Da hviska han Olaf til guttane:

"De får gå oppå loftet etter tiurane mine di da - så'n får se fuggel".

Det var bare så vidt de gredde fuglane, døm va tonge, men de fekk da sliti døm ned. forts.

Men da ska je si at kneblane på'n Reier datt fort, gut, rett ned med ein. gong!

Det va så typisk det, at nå'n Reier va i ulag, så datt bartene.

Har du hørt denti han sku slakte ein sauebokk før 'n Teo-dor Emrud da?

Han Teodor var heller litt reliøs han.

Men så meinte'n at sk'u 'n Reier slakte så villen ha skøtin, han ville ikkje ha sli `n før han trudde det va så hard pannebrask på'n.

Men da kom `n Reier med den kommentar'n:

"E du så sikker på saligheta, Teodor, som je e på å slå ihæl den sauetokken, så kan du legge deg te å daue med ein gong."

Dåkter Gren kom kjøranes i "Franklin" sin, og Blakken hime va så sjelande redd bilane, han va reint ifrå se.

Reier satt og kjørte, og vi guttongane satt på med'n.

Vi kom nordante og sku ut hellinga ved Meieriet.

Men Blakken gjorde trill ruindt i veien, guttane blei slengt av og låg i veien.

Han Reier hadde nok med å stagge gampen som tok ut.

Oppi ved Rundhaug fekk'n stagga 'n.

Det va Blakken som va hesten hennas mor, det va han ho helst kjørte.

Og sein va 'n i arbi og særlig når ho kjørte'n da gikk'n og subba og sagga som 'n ville.

Je hadde nå sæla opp, "Ho e sekkert over sju klukka au nå", sa je.

Det nytta ikkje å kåmmå ned på stasjon nå det va togtid, me den gælningen, det nytta ikkje det.

Je måtte reise så tile himante den vintern vi kjørte føring, at vi hadde lesst lasset nedpå stasjon, lasset te Blakken, så 'n Olaf va kømmi ågare med han før toget kom.

Ellså hadde'n ikkje bia ned på der, han hadde gjort se rein.

Hesten va så gammal, han hadde ikkje vøri vant te detta, veit du. 

Det va ikkje noe slekt som bilar etter veigen da han va ong, veit du.  forts.

tilbake til 2005-1- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 23