Det va slekk at sto det ikkje bra med 9 og 10 tom, va det ikkje skaug.
Det va' som'n Sven sa, han va oppi her på jakt.
"Det e da skaug her, men det e ikkje 9 og 10 tom, sa'n.- "
Nei åkken har det i dag da sa je."
Det går nå an å ala opp skaug tå det som mindre e."
"Nei," han drog på det, det va grov skaug som sku te.
Døm hadde det te det, at va det ei grov buske, sku ho stå om det så va ei råtågran.
Han va bestirer i et par markir, men spara råtåskaugen.
Det ville' han ikkje vara ved.
"Men åffer tar du ikkje med deg all denna dritten?" sa je te'n.
Nei, det va skaug som voks.
Så kom det ein stri vind ut på høsten og grenane som stod att gikk åv, mange tå døm midt oppå, bare råtån!
"Du må nok få med deg Vårherre te å blenke, så lærer du au," sa je te'n.
Hestane stod kjenne med dei gamle trebyttene med vatn som døm kunne bløyte høyet i.
Der duppa døm nedi.
Så kom drekkeskjæla utover vintern.
Tannkjøttet la seg innover tennane og hesten Ørka ikkje tygge.
Dei gamle hestekarane sku slå ein hest før skal.
Det va slekke spiske taggar på tennane.
Døm gjorde at hestane ikkje ørka å tygge.
Det å slå tennane før skal va vel det største dirplageri som tenkas kunne, døm hadde ei slags tregrind, ikkje jarngrind slekk dirlegen har nå, te å hølle oppe kjeften på hesten.
Døm sette så det døm kalla skaljarnet på nudden hell taggen og slo te så heile stikkji gikk ut.
Det råka at det gikk før mikkji tå tennane, så det va ei plage før hesten.
Så vart det raspir te å raspe med, men følk bruka ofte skoraspir te å raspe tannuddane tå med. forts.
