Grasfrø.

Vi kom i snakk om at jeg hadde sådd noe gammalt grasfrø som jeg ikke stolte så trygt på og hadde sådd for tjukt, frøet var nok bedre enn jeg trudde, så graset var altfor tjukt.

"Det jikk vel deg da, som det jikk'n Gunnar Kolsrud-bråtan da'n sådde grasfrø før'n Mads Strand.

Det va det fiste det kom grasfrø oppover her, og han Gunnar hadde aller sådd slekt før.

- Han fekk påsån med frø te to åkrar som sku såas te og leggas att.

Og så sådde'n nå med nevan slekk søm'n sådde kønn.

Da'n va kømmi så hælningen bolover den fiste åkern, kom 'n fram te Kolsrud.

"Så har je nok ikkje mehe frø, ja," sa 'n te'n Mass. "Har du ikkje det?" sa'n Mass, "det sku nå vøri nok te begge åkrane."

"Å neggutt om det da vartt noko tå 're," svara'n Gunnar.

Han hadde nok be're greie på 're han.

(Hans Skatvedt 22/81953)

Reiar Li

De va nokon karar frå Porten som satt og snakka om jakta si te 'n gamle Reiar Li.

Døm kitte tå døm hadde skøti tre tiurar i ett skøtt.

Detta sins vel 'n Reiar vart væl mikkji.

Å så setten 'n sei te å snakke om tiurjakta si.

Ein mårå han va i skaugen etter fuggl'n, vart 'n lens før Haggel.

Og der satt de ein tiur å spella solspelle i ei furu.

Nå hadde je ein liten kniv me rundt skaft.

Denna fant je fram.

Je hadde kru i pipa og smetta kniven inni.

Så stilte je innpå fuggel'n.

Da je skaut, datt 'n au.

Men kniven min va borte.

Je leita og leita etter 'n, men je måtte nokk ta fuggel'n me mei å gå føruten kniv.

Da kvinnfølka åpna fuggel'n låg kniven min der, inni 'n.

Det va slekk at mange tå skøgskarane tok etter dei finaste buskune nå døm høgg og lat skrapet stå att.

Døm sku ha noko å vise seg med, ha svært tømmer på velta.

Døm lo åt meg og høgginga mi.

Det kom forordning om at det sku vara 8 meter møllom hvert frøtre.

Je hadde ein haug som det sto noko skarvefuru på.

Der blenkte je slekk det var befalt.

Døm kom der, skaurådet og herredskogmester, og sa at det va fint blenka.

Men je høgg nå ned alt sammen og planta istella.

Nå e det fin skaug der.

Det va vel omkring 1932 je høgg der.

Je har så lita tru på tynning, særli grana, ho bør tynne seg sjøl.

"Han Per Båse," sa'n Truls, " han e kjent i markin.

Han høgg ned furua og sett att grana, han kvistar ho, det blir da fint."

"Ja, du verden før framtidsskaug det blir," sa je.

I marka her va det ein som sku bestire, han va nå ikkje nokon skøgskar.

Og så kom nettopp denna kubikkhøgsten, og den skjønte ikke han.

Han sette bort høgsten etter samsen og det vart høggi slekk at det vart att ein topp som ikkje va noko verdt.

Det kunne vørti ein bra førsteklassing om døm hadde høggi rekti, og så var det bare an og trea klasse.

Døm va te'o Anne - ho hadde garden før - og klaga, skaurådet og andre, døm meinte je eila heile Strande-marka.

Fillegrana va je hard ved, det e ikkje noko og ha.

Han Knut sa det:

"Hadde je gått på grana og latt furua stå så hadde je hatt skaug, je au, men je tok den grove furua og lat grana stå att.

Hadde je gjort som deg, Ola, så sku je hatt skaug, je. au."

tilbake til 2005-1- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 19