Rå før fleire slag sjukdommar.

Ælsyreblekkur (blad av Circium heterophyllum) va så bra te å jøra åt før mange sjukdommar på følk.

Døm vart pella inn om såmmår'n å tørka.

Så hadde døm om de sku kåmmå på nokko.

Alterbrø va de kraft i før mange slags sjukdommar.

Mange bruka de te trøllkånstine sine.

Ho bestemor snakka om me ho va ong å døm jikk te alters slekke hunngamle karar, tok døm brøe utat tor kjeften å smetta de te vestelomma.

Døm sku ha de te å jøra åt før sjukdommar, å te å jøra andre trøllkånstir me.

Dei bøkane de står Fadervår i, vart au nitta te å verja sei mot sjukdom å trøllskap me.

Døm tok ei slekk bok å hadde unner hugujæla støtt.

Da fekk ikkje nokko tak på ein.

Slår du dei fælt, å du tar tølakniven å jør ein kørs over me den, så blånar de ikkje etter,

De jore je så jamt me je va lita.

Han far stelte mei te de.

Da blåna de ikkje.

Nå'n Hans Liubråtån va sjuk, truga ho Hælga 'n te å krabbe jennom bogringen.

Ho va nå så overtruisk, ho Hælga.

Peterskjilla (Pettersølla) I Hovlannsmarka like ve den veigen som går frå Hovlann te setra, ligg de ei kjille som e kalla Petterskjilla.

De va ein mann på Hovlann som va så sjuk.

Han kunne ikkje bli fresk.

Han fekk den råa at'n sku gå te denna kjilla te vær dag å hente vatten derifrå.

Han drakk tå detta vatne å vaska sei i de, å bruka ikkje ana vatten enn de som `n henta der.

Da va de ikkje lenge før 'n va fresk.

Kanhenne de va `n Peder (Petter) Hovlann.

Han levde omkring 1730.

Kjilla låg i hass mark.

Ho ligg på nordsida tå ein høg ås, å e aller tørr.

(Hans Green 1929)

Tenesgutten sku hente vatn te `n Petter frå Pettersølla.

Men han jikk bare te Hektoa å låg der heile tida de ville tatt å gå inn te Pettersølla.

Han tok me sei vann frå Hektoa, de va like gott som de andre, han Petter vart fresk att.

(Petter Skatvedt)

Døm smetta ongar unner alterkle.

Va de ongar som såg ut te å bli rare, vart døm smetta unner alterkle i Vatnåskjørkja.

Ho mor va au me på å smetta ein onge unner.

De va nokko rart me denna ongen.

Døm va redd'n ikkje sku bli rekti.

De va fire stikkjir tå døm.

To måtte hølle opp alterkle mean ei smetta ongen unner å ei tok imot på den andre sia.

Ja, de vart enda mennesje tå gutten.

Rekti ein stor kar vart de.

Jo hadde'n enda i arbi, men han va nokko rart vøksin.

(etter Ole O. Klabu 1922)

Finnskøtt,

Finnane tok barselriine tå kjæringane å sette døm ut i lause lufta.

Den fiste som møtte døm, fekk døm.

Sjølve føsselria kunne døm ikkje ta tå kjæringane sine.

De va somme som lærte de tå finnane.

Han Ola Mira tok rime tå kjæringa si å sett`o på høggestabben som sto ve peisen inni stugua.

Stabben sto bare å håppa og vrei sei.

Nå følk ell krøtter fekk finnskøtt, vart døm så lause i live.

På krøttera kunne ein jøra åt før finnskøtte ve å je døm finnkulur.

De e slekke små hårkulur ein finn i skaugen sommetir.

(Oppkast etter en rovfugl.)

tilbake til 2004-2- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 23