Edvart Iversen forteller:

Je e født i Haugen, Holehaugen, det låg bakom husa i Fossheim nå, på den vesle flata der.

De va bare to rom i stugua, kjøkken og kammers.

Je hugsar ifrå je va to år.

Han far arbette på Verket, han va strikar der.

Det va et grisearbi, døm tok nevane i de kalle vatnet og strauk over stein me fingane, ein kan se merker etter fingane på den brente stein.

Men så fekk 'n far gikt før brøste.

Han hadde akkort å va hard te å strike.

Men så fløtte vi te Åsmoen.

Je hugsar de va så mikkji "oppesitting" døm kalla, utover mot 1900.

Da hadde døm me sei handarbi og så vart de kaffe-drekking.

De sins vi ongane va moro.

Vi satt og hørte på døm snakka, vi satt oppe te ho mor måtte bera uss te sengs.

Døm va bedt i hopes, men de va'kje dans hell slekt, bare kaffidrekking.

Men han far sleit, je ha ofte tenkt på de.

Han arbitte som sme ve anlegge (hovedveianlegget oppover bygda) og va go te å gvesse bor, han gvesste så tunt og fint, men døm hølt.

Rauk døm, va 're bare ei lita flistre på midten.

Han va blitt gammal og va redd før å miste arbi ve anlegge, så han tok ut ifrå Åsmoen tile om måndagsmårån og gikk veigen oppover te Ertesprangbrua.

Der arbitte'n så svetten rann, heile dagen.

Vi losserte i Ertesprang da, og så va 're å gå utatt om lørdagskvelden.

De va'kje kortare dag om lørda'n den tida.

De va 10 timars dag så lenge dagane va lise, om høsten va `re 9 timar, og vinterstia va `re 8 timar, og da va `re ikkje sprek daglønn.  forts.

Vi la snø rundt boren så vi kunne se å slå utover kvenen, da va 're lettare me slaget.

Vi va neie me tia.

Je va'kje meir enn 17 år da je binte på anlegge.

Nå hadde je `kje rett te å bine før je va atten, men oppsynsmann Corneliusen ga mei løv te å bli, men je sku ha oppgjør etter åtte timars dag, og arbi i ti.

Han trudde ikkje je va go nok, men je hadde nå prøva trillebåra før, je.

De va oppi Albjørkshagan de fiste.

Der hadde vi 300 meters trilling, men vi skifta på haiveis, så de vart 150 meter å gå me båra.

Passa 'n på å gå me strake armar, va 're ikkje så vanskeli å hølle sei på plankane.

Du veit de va plankar lagt etterinan me ende mot ende som vi trilla på, og de va'kje gummihjul heller, bare smale jarnhjul.

Og båra va tonglesst når 'o va full.

De gjikk tre dagar. 

Så sto Corneliusen og så på je trilla, og je trilla ikkje tå.

Og så fekk je full lønn.

Lønninga fekk 'n far, og je tafte ikkje på de.

Han skaffa mei maten og klea je trengte.

De va sjikken i den tida å børje i butikkane de som gjikk te i vikua, og nå så lønninga va tjent, gjorde døm opp før sei.

Da kom døm væl me di pengane je hadde tent au.

De va å arbi på akkort.

Me hart arbi og ti timars dag, vart førtenesta 4 te 4,50 kroner dagen.

Men da je sto å høgde jarne te Holebrua sintes je je tente godt.

De va i 1913.

Je sto å kaldbøgde alt jarne som sku te i steipen der, kaldbøgde i endane.

De sins je ikkje va så hart arbi heller, og de va såpass godt betalt at je klarte 5 kronur om dagen.

Så je sto å høgde alt jarne te den, og da hadde je fint arbi sins je.

Men da døm støfte dekke på brua, bar je sement heile dagen, sementsekker på væl 60 kilo, på aksla frå der han Karl Havikhagen bigde og ne te skråningen te brua.

tilbake til 2004-2- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 3