Legdekallen

Det døde en legdekall hos a Torgun Nævra.

Kald som a var, la a `n på låven på en krakk.

Men så va denna krakken for stutt slik at beina på mann var henganes ned for enden.

Nå dreiv hu med tresking denna tia og da vart krakken iveien for a.

Men hu bare sette'n utmed låveveggen, både krakken og mann, så lengen hu treska.

Om kvelden tok a dem inn på låven att.

Hu fekk laga kjiste te'n, men va'n atte å få lagt sta, krokete som 'n var i beina.

Han var tæla.

Hu Torgun tok da og sette `n i peisen for å tinen opp.

Detta var kvelden før begravelsen.

Der kom det to kjerringer med krans te kjista.

Nettopp som dom steig inn i stua, stupte denna mann framover i peisen, så kjerringene høldt på å besvime, slik tok skrekken dom.

(Olav Killingstad og Georg Aabye,

11.1.1979,)

Han Nils Skåla og bjønn.

Han Nils (Skåla) va ikkje skuggeredd.

Han råka bjønn ein gong miljom Skåla og Båsen.

Det va lagt ned ei kir te bjønn i ei mir der, ho va grøvi ned i mira.

Denna sku bjønn oppmed og grava oppatt.

Han trång vel mat. 

Nettopp da kom'n Nils og støkte'n.

Bjønn reis opp og kom imot'n Nils, han sto med kniven og høggi og høggi mot bjønn før å hølle'n unna.

Han va full tå bjønneslever over bringa da'n kom fram te Båsen, så han hadde nok ikkje vøri langt unna'n.

(Marte S. Båsen 1935)

Bjønn vestpå markine.

Det va mange heimsetrer oppi tett ved Skålesetrane, døm hørte plassane under Frøvøll te.

Dessen setrenn vart lagt ut sea, te Frøvøllsetrar.

Det va i hass Per og hass Tammas tid.

Ein gång etter at Frøvøll tok te å setra borpå der, kom krøttera ut før bjønn.

I Vestbigda hørte døm hæljen tå dira borpå marka, men det va ingen som kom te å dra borover.

Om kvelden sakna døm to tidde kvigur, ei te hver Frøvøllsgard.

Døm drog te skøgs han Per og han Ola før å leite.

Han Per gikk enda i slekke tesur, døm källa.

Oppved Svarteputt delte døm se åt.

Han Ola sku ta opp lia og oppå åsen, mean `n Per sku hølle beint frametter og leite.

Med det samma han Ola kom opp brøtte, ligg bjønn innpå der med kvigune.

"Her e'n! " ropa'n Ola, alt 'n Ørka.

Og ved det at han Ola ropa, gvakk bjønn så'n hevde se utigjennom åsen, beint på'n Per.

Han Per kjente'n strauk innåt se.

Og han så redd at'n la te beins.

Han flaug tå se begge tesune, så `n sto der barbeint da 'n kom te se sjøl att."

(Marte S. Båsen 1937)

Opplagt mjølk

Døm sila mjølk å lat `o stå i ein kopp.

Nå `o va gått tjukk, fløtte døm `o over i ein kopp som de va høl i håtten på.

Der låg mjølka et par jamdøger så misua rann tå. forts.

tilbake til 2004-1- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 27