Bjønn.

De har sti som ein skrekk tå, bjønn bestandi enda døm va ikkje redd'n hell i gammal ti.

Nå finns de ikkje bjønn att i Sigdæl å i Eggedæl e de reint sjelden de går bjønn over innpå fjella.

Men i gamle dagar va de nåkk tå'n.

Da va de ikkje lenge møllom at døm kom heimatt å snakka om at døm hadde sett ferske bjønnefar i skaugen.

De går ein mengde rispur om bjønn.

De e nokko følk har hatt hau te å snakke om å høre om.

De lever da mange enda som har vøri ute før'n med døm va onge.

Jeterane va ute før'n alt i ett.

Ho mor va ute før bjønn eingong.

De va enda åre etter ho jikk å les.

Ho tente på Tales denti.

Om såmarn låg ho på setra me buskapen, de va på Omlia, ei seter te Tales.

Så va de ein dag ho låg me krøttera oppi ei li der de va slekk fin grønske.

Der va smilin (Aera caespitosa) å ana gras så tjukt at de va rekti slåtteeng.

De va enda like ve ein fåss døm kallar Brattefåss.

Krøttera la sei te å gvile, å roa sei så gått der.

Døm va goe å mette, å ho tok fram bøllen å løste sjåa tå'n.

Men da ho tok fiste sjeia me graut, beit ho sei i tonga.

"Uff, tenkte je", sa'o mor.

De va nokko gammalt at ein sku kåmmå ut før bjønn vess ein beit sei i tonga nå'n åt i jeslesgkaugen.

Ho mor åt ikkje meir.

Ho knitte sjåa på bøllen å la'n i skreppa.  forts.

Ho hadde ikkje før fått på sei skreppa før krøttera va som døm va støkne.

Døm kom størmanes te'o mor alle, å ville te å heimatt.

De va bare ei som jikk att, de va ein køll, å den fermaste kua døm hadde på Tales.

Men ho ville ikkje komma, enda ho mor både lakka å øla me `o.

Dei andre krøttera va alt på veig heimattover.

Da visste'o ikkje tå før de kom ein bjønn ut tor skaugkanten som'n sku vøri skøtin fram, å flaug på køll'n slo'n så `n stupa ratt.

Ho mor vart reint førtomla.

Men 'o såg at køll'n ville oppatt.

Han kom oppatt au, men da va bjønn på'n att å dreiv'n utpå stupe neom der.

Der slo'n te `n å gvælte'n utover de høge fløga der, like ni nokkon fæle urir juft ne'i.

Bjønn flaug sving å ni ura.

Ho hørte hæljen tå køll'n, å flaug oppattover å utpå fløget.

Da såg ho at bjønn hadde køll'n unner sei.

Han hadde truga hugu på'o innunner ei rot så at ho va bønnro.

Han rauk på køll'n, å de fiste `n fore, va å rive ut jure å eta de opp.

Men da va'n så sinna at 'n slo labbane ihopp imot ho mor å saug blo å spruta imot ho.

Da kom alle dei andre kjinnan oppå der.

Døm ville ne' i å jølpe denna som låg der.

Ho mor fekk ei svare stri me å få døm me sei heimatt te setra.

De va stille ni ura da.

Køll'n va vel uvetta.

Men ho va ikkje kømmi langt ni lia, før ho hørte køll'n hælja så fælt att.

De va da bjønn avliva'n.

Ho kom sei da fram te setra å fekk førtælt slåttefølka å bjønn hadde jort.

Døm låg der me slåtten nettopp da.

Ho va reint førtulla men ho fekk da sagt så mikkji at:

"Bjønn har tikji 'o Villikølll"

Dråttefølka reste oppover da å sku sjå åssen detta va.

Da døm kom oppå åsen å fekk sjå ni ura va de ingen bjønn å ingen køll der.

Døm krabba ni der.

Da fekk døm sjå farveagen etter døm.  forts.

tilbake til 2004-1- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 9