Overdrivelseshistorier og eventyr.

I likferda etter gamle Gunnar Veikåker va Truls Ørpen med som smågutt og Truls forteller i 1934:

Da det lei utover andre dagen, var det mange som låg og søv rusen ut, andre var kømmi oppatt og satt så halvfulle og song og førtalde historier.

Han Lars Redalen fortalde da slekk:

"De va eingong je sku sta å fiske.

Je tok på mei varastøvlane mine, så hadde je fiskestong me mei, og ei lita øks.

Børse hadde je au.

Je la oppover te tjennet.

Der ville je prøve te å kåmma så langt utpå som rå va.

De låg ei låg utigjennom vatnet, men så va ho så hål denna låga.

Je tok da øksa og høgg i 'o så je sku ha noko å støja mei på.

Men så va `re nok ei diger trite je va kømmi utpå.

Å ho la iveig utover vatnet så de berre fåssa etter.

På andre sida rente `o rett på ein bergvegg så de flaug varme i ein tirilegg.

Je kom te å sjå oppi et digert tre som sto der.

Oppi toppen satt de ein tiur.

Je la te å skaut, og tiur'n datt, og toppen me og den råka ein hara og slo åv riggen på 'n.

Je steig iland og drog tå mei varastøvlane mine og tømte døm.

Da va de ikkje mindre enn to besmalpund fisk i hver.

Je bredde hendane ut da je såg de.

Da kom de ein ørre og sette sei på hver neva.

Je tok berre å klinka døm ihop, så hadde je døm au.

Je reste sta og selte alle desse greiune og fekk mikkji peng før døm.

På veigen heimatt råka je ein kar som hadde ei blakk merr me sal på og bessel. forts.

Denna kom je te å kjøpe før pengane.

Je sette mei oppå og ville prøve om de va nokko te steg i 'o, og de va `re.

Je møtte ein gammal mann på veigen, de gjekk så for at på den sida som snudde imot uss, vart både hår og skjegg blesi tå 'n.

Nå hadde je slekk ein diger hatt på hugu.

Bremmen vart ståanes opp, da je vart glananes i den, va 'n full tå småfuggel.

Men iblant døm va 're ein fjellhanahauk.

Den tok je me mei, ja, je har kløane tå 'n og brukar døm te jøsestakar hver julekveld."

Etter faren, Gunnar Ørpen, fortalte Truls Ørpen dette i 1934:

"De va eingong ein amtmann.

Han hadde slekk ei vakker dotter.

På samma stella va de ein prest.

Denna presten ville amtmannen ha gifta bort dottera si te.

Men ho bridde se ikkje om 'n.

De va ein ong leitnant, ein fatti bonnegutt, ho ville ha.

Presten vart bedd te amtmannen ressom de va , men leitnanten ville 'n ikkje sjå.

Leitnanten kledde på se dei finaste klea han hadde, a jikk førbi hoss amtmann.

Jenta sto innaføre å såg på 'n, men han kunne ikkje få jort se kjent me `o, å ikkje tøyte `n heller.

Men ein dag sto ho i glaset da leitnanten kom førbi.

Så slefte ho ne lommetørkle sett så de datt ne like framfiri 'n.

Han tok de opp å jikk inn te `o me de.

På den måten vart døm kjente.

Men amtmann ville ikkje veta nokko tå 'n.

Så va `re i jula.

Amtmann stelte te et stort lag.

Presten vart au bedt.

Amtmannsdottera sa da:

Men denna stakkars leitnanten sitt så åleine han.

Du sku få bea me han au.  forts.

tilbake til 2004-1- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 3