Elles har je ferdas en del i Snårsmørkin på jakt og fiske-turar i min ungdom, men i sjølve Trille-mørka e je lite kjent.

Det va helst ikønnjakt om vintern, sammen med bror min.

Da gikk vi jo på ski, uten leipur sjølsagt, og dagens runde var kjenne opp lian heime te Sølandsheimsetra, viare førbi Åsandlangsetra, ned te Skørssetra og Vindol, opp Katten-bergdæla og vidare om Frøvøldslangsetran og heimat.

Fisketurane va helst om høsten, i gångetia, med juster.

Da gikk vi heimant'ifrå te Vindol, Dannemark, Buvatn, om Løkan og heim via Frøvøldssetran.

(De e 2 timars gonge bare frå Frøvøldsetra til Søland)

Ei anna rute vi gjekk på slekke fisketurar, va heimantifrå om Frøvøldssetran til Balindosmørka, Kraviksetra, Småkjenna, Svartløk, Ytrevatna, (ved Skålelangsetrane) Vestmann-skar og heim via Frøvøllsetran.

Det kunne vara anstrengandes turar, fiskinga måtte jo føregå me det va mørkt, elles reagerte ikkje fisken på lyset frå karbidlykta.

Men ang. evt. verning av Trillemørka - Rollagsfjell:

Sølandsmørkin kan døm da visst sjå bort i frå, døm e jo nærmast uthøggi i de siste åra, der blir det ikkje anna enn lauvskaug i mange, mange år framover, om det da i det heile tatt kan bli barskaug att der nokon gong.

Når vi høgg tømmer eller dreiv med grøfting, måtte vi vara veldig neie med å hølle Økseskafte reint før kvae, elles fekk vi gjenne sprekkar i nevan (på innsida tå fingerledda).

Dessa va veldig vonde, og grodde seint så lengin vi høgg.

Det som hjølte uss best, va horvaselin og borvatn.

Det va et gammalt rå som 'n far au brukte.

Elles hugsar je han smelta en bek-beta såre tippa ne i sprekken, og så surran ulltrå rundt fingen.

Da vart det fort bra at.

Da je fekk poliomyelitt i 1951 og låg på sjukehuset, va're mange som va ille plaga tå svære liggesår, je fekk nok nokon je au.

Når vi høgg tømmer eller dreiv med grøfting, måtte vi vara veldig neie med å hølle Økseskafte reint før kvae, elles fekk vi gjenne sprekkar i nevan (på innsida tå fingerledda)

.Dessa va veldig vonde, og grodde seint så lengin vi høgg.

Det som hjølte uss best, va hor-vaselin og borvatn.

Det va et gammalt rå som 'n far au brukte.

Elles hugsar je han smelta en bek-beta såre tippa ne i sprekken, og så surran ulltrå rundt fingen.

Da vart det fort bra at.

Da je fekk poliomyelitt i 1951 og låg på sjukehuset, va're mange som va ille plaga tå svære liggesår, je fekk nok nokon je au.

Sjukepleieran stelte nå dessa såra så godt døm kunne, med førskjellige salvur, men det hjølte heller lite.

Je orda frampå rett som det va om at kanskje borvaselin kunne hjølpe, men døm ville lengin ikkje høre på det.

Men da døm etter ei tid endelig tok te å prøve detta, viste deg seg å vara det beste døm kunne bruke.

Det e'kje bestandig det gamle og enkle e å førakte, serru.

Je stupte eingong me je høgg tømmer, og ein tørrkvist stakk seg inn i hånda.

Såret grodde nå snart på et vis, men vart så vondt att når je høgg tømmer, og rett som det va, kom det verk ut.

Je surra et tørkle hardt rundt hånda før å verne det vonde punktet mot rystelsan frå Økseskaftet.

Slekk gjekk det i 7 år, så fekk je så inderlig vondt i hånda att, je gikk oppe om nåtta, og visste ikkje håsdan je skulle bæra meg åt. forts.

tilbake til 2003-2 startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 17