Snøen la seg såpass at det vart tingre å gå, og vi såg ikkje lenger enn lysskjæret ifrå karbidliktun våre røkk.

Før å kåmmå heimat, måtte vi gjennom Vestmannskar.

Bomma vi på det, ville vi havne anti utpå Kroktjennfjellet eller utpå Langeliåsen.

Jon sa at nå fekk je gå fist, før han hadde aldri vøri der før.

Da va je ikkje høg i hatten, ska je sei dekkan.

Ja, vi la nå iveig, - hadde ikkje noko valg, - og jammen råkte vi skaret akkurat.

Da kom vi ned i skauglende og va berga.

Je hadde nå vøri på dei traktin noko før, medan je dreiv med jakt og på møltehenting og fisketurar.

Det kunne vara bra med møltur borti Kortefjell og Røsstakotun(Nybufjell på kartet, vestom Skålalangsetrene), men det va langt og seigt å kåmmå seg heimat derifrå, gjennom Vestmannskar og opp te Frøvollsetran, det va seige bakkar med tong møltebør, - og så vidare heimat te Søland.

Det e 2 timars gånge berre møllom Søland og Frøvoll-setran.

Je dreiv i nokon år med ikønnjakt særlig.

Ein kunne somme tier tjene bære på det enn på tømmer-høgst.

I den tida fans det knapt mår på våre traktir, - den hadde nok vørti omtrent utridda før mi tid; - det va stor pris på mårskinn. fortss..

Difør va det eindel ikønn, og det rare va at sjøl om vi hadde skøti bortimot det som va tå ikønn i et område utover vintern, så va det nesten like mikkji att om høsten.

Bjarne og je va eingong borti hella nord- og vestom Skåle-langsetran før å jakte ikønn.

Men det hadde nok vøri jegerar før uss der, før det va nesten tomt, og dei få som va att, va så redde.

Men vi kom nå på ein liten bron ein i lia nedover mot se-tran.

Nå e 're slekk at i kønn som lever i grånskaug har mørkare let enn dei som lever i furulende; det kjem kanskje tå frøa dei et?

Denna vi jaga, hadde antagelig høldi te oppå furuslaen mean jegeran jakta i grånskaugen rundt setran.

Jakta gjekk heile lia nerigjennom, frå tre til tre.

Ned lia kømmin, måtten ned på bakken et stikkji, men kom seg oppat i et tre før vi nådde på skøtthøld.

Men der vare ikkje skaug rundt, så han måtte hoppe neatt.

Da va je kømmi på skøtthøld, så da va'n ferdig.

Denna jakta føregikk på vinterstid, og va et slit mang ein gong, med djup snø og ingen leipur og tettvøkste skøgslier, og det kunne vara både 2 og 3 timars gånge heimante.

Han far (Ole) va ein skikkeleg harding te å gå.

Vi guttan kunne nok ikkje måle uss med han da'n va på sitt sprekaste.

Han hadde mange seige turar å gå.

Kanskje den seigaste va i 1905, det året han og ho mor gifta seg.

Da va' n fist på dagen oppi Holmevatn (innpå Haglebunatt-en) og såg etter fiskegåna der, han hadde legd fiskeri tå Flatin, der ho mor va ifrå.

Deretter gjekk han heim til Søland. forts.

tilbake til 2003-2 startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 7