Forskjellige episoder som far fortalte fra livet sitt.

Av Ole Ingvar Søland

I nr. 1-2003 tok vi med den første delen som Ule Ingvar Søland skrev om hva far hans fortalte fra livet sitt.

Her kommer fortsettelsen.

Vi kunne ikkje klart uss uten å drive jakt ved sida tå (tømmerhøgsten).

Det va ganske god pris før skinn tå ikønn og røsskatt.

Elles va're mikji skøgsfuggel og rupur.

Det va jegerar på alle setrur om høsten, og je hørte sagt at det kunne bli skøti 500 rupur på enkelte setrur.

Mikkji røtna før døm fekk frakta 're te bigds.

Tiuran satt i furutoppen bortover og ga et kjærkømi mattes-køtt.

Vi skaut døm med rifle på omtrent 200 meters høll.

Det va om å gjøra å råke den gvite flekken på bringa.

Da datt tiur'n rett ned.

Je hugsar ein dag je vart i følje me'n Asle Kjennås på veig vestover.

Han budde i den vesle stugua i Kjennås den gongen.

Han ville vestpå brennun mot Vestbigda (vestom Putten), før der hadde 're vøri så masse fuggel nest før.

Men je visste at'n Steinar Røysland, som va grunneigar på dei traktin, au va ein ivrig jegar, så je tok veigen vestover mot Frøvøllsmørking.  fortss...

Kømmi oppimot Storhøvdåsen, hørte je skøtt ifrå den kanten Asle måtte vara, og plutseleg fekk je auge på ein tiur som kom fligandes derifrå.

Den sette seg i ein furutopp øvst på Storhøvdåsen.

Je la meg ne og skaut, - det va omlag 200 meters høll„ - men tiurn la seg på vengan i den retningen den kom ifrå.

Je vart liggandes lite grann å lure på detta, håfør je ikkje trefte, - eller om je ska'skaut'n, - og tru'ru ikkje - der kom tiurn tebars att, - hvis det va den samre da, og landa i samre furutoppen.

Je skaut og tiurn datt rett ned.

Etterpå såg je spår i snøen etter den fiste kula.

Je hadde høldt geværet litt før lågt, så hadde vel kula før-andra lite grann på retningen i snøen.

Det va ein stor tiur som vog omtrent 5 kg.

Ei stund seinare, oppi Stavalidælan, fekk je auge på ein tiur ne' i ei furu.

Je skaut, men tiurn slo bare litt med den eine vengen og tok te å gå fram og tebars på greina.

Je skaut på nitt et par gongar før tiur'n sleppte seg ned møllom greinun.

Da je kom bortåt, satt'n å morska seg te.

Je har aldri sett ein så lurvin storfuggel.

Je hadde skøti åv vengen hass.

Det va ein rekti gammal og stor fuggel, med krokut nebb, og den vog over 5 kg.

Det vart ei kappfliging rundt ei grån før je fekk tak i'n.

Da hadde je Bergan-sekken full !

Tebars att i Kjennås va'n Asle heimkømmin.

Han va ikkje i humør, - han hadde råkt på'n Steinar Røys-land;

døm hadde skøti på samma tiur'n og begge meinte å ha treft, men Asle måtte jo gje seg - det va på Steinars eige.   forts.

tilbake til 2003-2 startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 3