1999-2-11

Denna køll'n va dau føre karane kom dit, men om dira vart skadde slekk tå udir at døm måtte slaktas, bruka døm kjøtte tå 'røm.

Gamle Ola 0. Klabu førtælte at døm ikkje åt hestekjøtt.

Men runt 1860 vart de eti hestekjøtt på Grenskaugen.

Følk på Grenskaugen va visst tå dei fiste som åt hestekjøtt i bigda.

Der va døm jamt te Lingdælsklørka og Flesbergpresten bruka hestekjøtt og ville at andre au sku bruke de.

Han kjøfte hestar og gjorde opp i prestegarden.

Og Grenskaugbøringen tok etter. Den fiste hesten de kom i oppendag vart eti, va før 55 år sea (1928).

Han Gubrann Grønset og 'n Per Grønvøll deilte ein.

De va døm som la på veigen.

Før ein 65 år sea hadde karane i Li kjøft hestar te bjønneate.

Følk ville ha de te de at døm åt tå de finaste kjøtte.

Men de sku ikkje komma i oppendag, før følk tåtte de va før fælt å tru at krestent følk åt hestekjøtt.

Enda han gamle Sebjønnsen sku ha eti hestekjøtt i gammal ti. Så sa følk, og sins de va fælt.

Jøran Vika sa:

Hestane åt døm ikkje, de va svette i hestekjøtte, sa døm.

Je veit på Strann, de e vel nå 60 år sea (1928), vart de sli i hæl ein gamp.

Døm flådde 'n og ga opp kjøtte te grisane.

Nå e 're slekk at mange gjør opp pølsur tå hestekjøtte, men dei fleste hestane blir sent ne'over te slakterane i Drammen.

De blir ikkje nytta hestekjøtt te dyrefor lenger.

Døm bruka nok kjøtte tå grabokkar og gragaltar men de va'kje gromt. ,

Brunnkrøtter, purkur, bekarar og slekt, fekk ein dram me de samre døm sku takas, da sku 'kje brunnsmaken kjennas.

Men bokkar, bekrer og uksar tok døm å jellte me're samre døm va støkne, da vart de heller ingen usmak tå kjøtte.

Te ein husstand på mann, kjering, tre ongar, tenstegutt og tenestejente, ein husmann og lausfølk i ønnine, vart det slakta om høsten:

to grisar, ei ku ell ei kvige, et par hallstore kælvar og fire fem sauir.

Omframt detta ein to tre spekælvar hell et par sauir te ferskmat helles i åre.

Utapå innvøllane ligg fjorfeita. Ho vart kasta. Fjorfeita hølt tarmane ihop, og de e mest bare noko eitlar og slekt slasken.

Nokon tå dei gamle kjerringane hakka 'o opp me uvandt kjøtt og senir og hadde 'o i ein tarmstubb te spikjipølse.

Steinane te dira vart nitta te mat.

Døm vart koka og stekt og eti slekk.

E va bori hos gamlefølka og arbitte, e hadde vel niss løppe og lesi. (nettopp stått til konfirmasjon)

Der fekk e slekke stekte greiur, de løppe enda an å eta're au.

Steinane tå bekrane var hatt te mat, de va gra døm kalla.

Døm tok steinane og kasta på gloa i peisen og lat døm ligge der te døm sprakk.

De som va inni, grae, tok døm og hadde i klubben, Somme hadde de ilag me hellern i hellepølsune.

Slekk va 're te før en 70 år sea. (1928)

Illekalleira va dessa små utvekstane på hjerte, døm vart skøri tå og kasta.

Nå hugu va skøri tå dire, va're som ein knute fremst på riggen der hugu hadde søtti.

De va graleknuten.

Den vart høggi tå me ei øks og kasta i kråsåkoppen sammen me vomma.

Ingen måtte eta den, før da sku ein bli så grov te å eta.

Villhellern vart ikkje nitta.

Han va blåaktig og stigg å sjå på. De va noko som sku kastas. forts.