De ingen sjilna på å lenge de ske liggi i kare enten de ske torkas hell reikas.
De e døm som lat de liggi i lakan te 're ska brukas, men da må de vatnas ut før 'n kokar de.
Kjøtt som ske reikas tek je opp tor karet ein klarværsdag, helst i februar ein gong og henger de på stabbure te tørking.
Nå 're lir uti mars hell april har je de på bastøga.
Før va 're slekk at døm ville ha så mikji som rå va på bast-øga og reike de.
Døm røkte skinkune og bøgane tå grisen, nokon røkte riggfisken tå grisen au, men de vart tørt.
Tå
nauteslakt røkte døm lår og bøgar,
jamt riggehøgga au.
Så va 're sauelemmane, sauesiune og reikepølsune.
De kjøtte som vart reikt tåla å ligge.
Je røkte i peisen au, de va nå mest før å ha prøvd.
Je hengte de opp neante, de va før trångt åvante, je måtte like oppi svælje på peisen, så de vart nå ikkje så mikkji de va rom te i venna.
I bastøga hengte vi opp kjøtte på teinar på regar, der som på stabbure.
De e som ei lita konst å reike rekti.
De e mest me firinga.
Fiste gongen firar ein me ved så de bli ein god eldsmal, så legg ein på breskebar og breskeved.
Bastøgommen e åpen
fram, så 'n gvælvar bare attfør ei
helle.
Ein ellar fint, og ein må vente te de kaulnar lite før 'n kjem inni og legg attpå.
Ein legg innpå et par vennur om dagen.
Da reiker'n på et jamdøger, men de e dei som sløkker tor om nåtta.
Da bruka døm to dagar te reikinga.
Men så veit du døm gjer på au så reiken trugar ut i alle småhøl i bastøga.
De røkte kjøtte henger døm på stabbure.
Nå blir de lagt ne, og de e mange ikkje har kjøtte på bast-øga, opp på stabbure. fortss..
De blir nå godt spikjikjøtt
før de, og de e'kje alle som likar
reiksmaken på spikjikjøtte.
De blir nå spikjkjøtt enten de e reikt
ell tørka.
De åt ikke all slags kjøtt