Te slaktinga bori garan hadde døm som jamnast rådd sei på nokko brenne-vin.

Slaktarn sku ha slaktardrammen, å kvinnfølka som hølle på å jore reint fekk au sin.

Når døm gjorde opp slaktet brukte døm før det meste kniven, men øksa må te nå'n ske Beile opp riggen i riggehøgg.

Døm hengte ikkje opp før, slakte låg ne'på.

Nå henger døm opp større dir, feslakt og gris, men sau og anna småtteri lemmer døm ne'på.

Oppi hos uss (Råensetroa, Eggedal), henger vi ikkje opp gris før vi har fått tor innmaten, nå dire kaulnar (blir kaldere) på lite, da blir de så fint og meire me'jørli å arb' me.

Før lemma døm grisen mea'n va varm, døm jore sei færi me ein gong.

Men døm salta kaldt, de va døm neie me, døm va redde før å salte vart, de kunne laga sei jift, vart de sagt.

De va berre tørrsalting.

Nå lar døm grisen henge te'n e så passe kald før døm lemmar'n opp.

Det e slekk her i Sigdæl og før de meste i Eggedæl au, så vidt je veit.

Hugu va tå de fiste ein skar ifrå, så bøgane, svangane, låra, så renska'n riggen.

Og de gjør døm ennå.

Døm skjær tå riggefiskane og lagar ikkje kotelettar, dei fleste, men de e au døm som vil ha kotelettar nå, de e noko niare, de.

De va samma rekkefølja før nauteslakt.

Dei gamle skar kørs i hjerte nå røm tok de ut.

De såg je 'n gamle Ola Ellevsrud jore.

De samma jore de gamle slakterene i Sigdæl au, så som 'n Ola Mjøseng.  forts.

 Slaktern

Ho Jøran Vika førtælte at døm skal kørs i levra au nå 'o vart tikji ut.

De vart salta i saltkar.

Døm va lagga så rommelie at lemmane låg i karet.

Helst sa vi kjøttkar.

Døm va nessen som små barkekar, døm kunne ta et par naut og et par grisar, helst va røm avlange me et spunsehøl me tapp i så røm kunne tappe tå lakan og slå over att kjøtte nå 're vart laka.

Vi mol salt på saltkvenna som oftast, da je va liten.

De va tå de raue grove salte, de va godt salt.

Je har møli salt sjøl, je.

Tongt va 're og seint jikk de, men je bruka kvenna te i 1918.

Vi bruka ikkje meir enn ein grøvels på salte.

Vi salta båtten på kare fist og la kjøtte på de, men elles strødde vi salte på.

De kunne vara på siune på store lemmar at vi gnudde inn litte, men nå kjøtte va kalt va're ikkje godt å få salte te å bie.

Nå're laga sei laka, tappa vi tå den og slo 'n over kjøtte ein gong i vikua ell' så utover vintern nå 're va ti'i. (mild-vær)

 De grøvste vart lagt fist, skinkur og bøgar tå grisen, lår og bøgar tå nauta, så vart de småmaten te slutt, riggehøgg, rullarpølsur, siur og slekt, de var fort salt nok.

Kjøtte låg i karet te utpå vintern, de kjem mikki an på hass være e.

E 're sprengkaldt utover, så kjøtte hølli sei tæla på stabbure, må 'n drige (la det gå ei stund) før 'n henger de opp.

De kan bli så sist i februar og jenne noko uti mars.

Men de kan bli lenger utpå au.

Je veit de va døm som tok oppatt tor kare etter ein tre vikar og hengte de opp.

Je tek de jenne oppatt sist i januar hell lite uti februar, ein tørrværsdag da, så har de ikkje så lett før å mugge.  forts.

tilbake til 1999-2- startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 9