Ej frittalende kvinne i Sigdal midt i l700-åra

Lisbet Jørgensdatter blei gift 18 år gammel.

Det første barnet kom omtrent 2 måneder seinere.

Dette kan kanskje forklare litt om den stillinga hun hadde i slekta.

Hun er ikke kalla opp att.

(Rettes: Kristoffer, sønnensønnen på mellom - Støvern, kalte ei datter Lisbet).

At ingen på sø - Støvern kalte henne opp, tyder på at hun ikke var vel ansett av denne slekta.

De visste at barna skulle komme til å likne på den de var kalla opp etter.

Og når tante Gunhild på Støvern fortalte om ho Lisbet, var det ikke med ærefrykt, men nedlatende.

En gang skar hun noe stutt havre, den var så stutt at den ikke var til å binde.

Da løfta hun de stutte stråa høgt opp mot himmelen:

"Her ser du hær'n (havren) din, Vårherre!"

(Bjarne Støvern)

Lakterved

Vi måtte ta på uss å få'n fram te ei brøtningselv.

Da drog vi 'n på skimeikjelke.

Vi drog halle laktern i venna på sjimeislean nå vi va to.

Men det va tongt.

Det vart brøti lakter i småelvane mange stann der det ikkje gjikk an å brite tømmer.

Defør e're små dammar i mange tjenn innpå høgdine, om det så bare går ein ganske liten bekk i frå døm.

Damvatnet gredde å ta med seg lakterveden.

Betalinga va 2 mark 16 skjelling lakter'n før å høgge og frakte 'n fram te brøtningsfør elv.

Allslags ved vart høggi med.

Men han vart ikkje så billi før Blåfærjeværket hell, før det vart støli mikkji tå denna veden etter elva utover.

Tømmer og lakter vart brøti om einan om våren.

Da hadde det lett før å setta seg lunnar i elva. forts.

Men det sto vaktir ved fossane, det va helst guttongar, døm hadde ein hell to fossar å passe hver.

Sette det seg lunne i ein foss, va det å ta ut te beins alt ein ørka te brøtningssjefen og snakke om det .

Så vart karane sendt dit og te å høgge og dra og slite før å få lunnen laus.

Døm arbitte mean damvatnet gikk.

Det kunne vara fali.

Men det va ikkje snakk om anna den tia.

Ein vaktargutt hadde 14 hell 16 skjelling dagen og måtte hølle sei maten sjøl.

Erik Kvennrud.

Han Erik va talsmann i likfælir.

Han sku vøri nøggele flink te å tala, sa døm.

Han hadde eingång drøkki se så full i et lag der'n sku tala, Dei måtte støja'n me'n snakka.

Men da hadde'n nok tala godt, det hadde rekti rønni tor'n.

Ellså passa'n se før brennevinet.

Han drakk se sjelden full, men han va ei sjetteleise te å sea.

Eingång va det ei likfæl på Kåfse.

Der va Vassendrud'n ifrå Krødsherad og mange andre slekke storkarar.

Då n Erik sku bea te bols, så sa 'n de te 'rei:

"Ja, nå får di te bols ettersøm di e rike og stigge te!"

Vassedrud'n va ein grovslin og stigg kar, veit du, det va hannom det va minta på.

I likfæla etter ho bestemor, det va enda ein Jula (lørdag), hadde'n hint te å legge ut. Han va så nøggele te å Iegge ut nå'n fiste la te.

Men de va ikkje før'n hadde fått litt i hugu.

Så visste døm ikkje tå før presten Moe kom der au. Han sku lesa med ongdommen om Julaseftan og hølle messe i kjørkja om sinda'n.

Døm sette fram ein stol te presten, og han sette se.

"Bare driv på, du," sa'n te 'n Erik

"Unnsjå de ikkje før mei."

Så la'n Erik te enda meir. Då' n va fæli, sa presten det, at så go preke hadde'n ikkje hørt tå meniman før."

(Flere kilder, bl.a. T.J.Søland 1927).

tilbake til 1998-1`s startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 25