Småstubber

Je hadde fått brev heimante der je fekk greie på at 'n fabro hadde sellt garden.

På heimreisa va 're hard storm tre dagar, men de gjorde je ingenting tå, je va oppe og såg på veret, og våt vart je, de va høge bøljur.

Da je kom iland i Kristiania råka je ho Inga Lesteberg og ho Helga Slåttan utaf'øre Dampkjøkkenet, så vart je me døm på Nationalteateret om kvell'n au.

Je va i bin nokon dagar før je resste heimatt.

Døm vart rare da je kom heim, døm visse ingenting om at je kom.

Seterfløttinga.

De va to kjærringar som låg jamsis inan på setra.

Den eine kjærringa va ifrå Stalsbratån å den andre ifrå Juve.

Den eine kjærringa sku flotta heimatt fisst, mens den andre sku vara att nokon dagar.

Så la røm åver å veig døm sku reise, så ikkje krøttra sku kåmmå i hoppes.

De va to veigar døm kunna reise.

Den eine, som sku fløtte heim fisst, kom ikkje den veigen dom hadde snakka om.

Dei andre lurte på detta.

Døm sto å glante.

Mann løpp fore me kløvhesten, å kinnan deretter.

Så kåm sauin, å seterkjærringa kårri etter me in mjølkeringun på armen.

Dessa som såg de va bestemor te kjæringa mi å onkeln hennas.

Da dessa kjæringan treftes, vart de prata om åffer døm hadde resst denna veigen.

Men døm hadde resst den veigen som va snakka likevæl, viste 're se, å ikkje den veigen som følk hadde sett dom.

Da han førtælte 're, så sa je alte detta tru je ikkje noko på.

Men da vart 'n sinna.

"Du må 'ra tru de som vaksne følk ha sett, sa 'n.

(Fortalt til Hartvig Sætra av Gudbrand K. Lien i 1964)

Småstubber

Noen historier som blei fortalt på fester i Krødsherad i 1950 åra:

De va ein prest på Ringerike som fekk ein onge me tenesjenta si.

Så va re sesjon pa Haugan, å der va're ein kaftein bolante Ringerike.

Presten Hartmann i Sigdæl va sø te kaftein å lurte på om detta va sant.

"Ja, de e sant" sa kaftein, "å di prestar e f....n brenne me ikkje bære di hell andre følk."

Han gamle Lars Tveiten hadde fått høre atte sønn te denna kaftein va oppi Sigdæl ein gong, å han spurde om denna historia om far hass va sann.

"Ja, de lingnar' n ", sa leitnant'n.

Det va ei kjæring oppi Eggedæl som hadde to sønnir å ei dotter. A så ga døm på å skaut på blenk dessa karan. Så kom ho ut å spurde om døm ville skite på ein kælv.

Ja, de ville døm. Men kælven sto like godt, han, døm råkte ikkje. A da døm vart glanan etter, låg kula på bakken framom døm. Han Knut Støa i Eggedæl e sønn hennas.

(Gulbrand Lien 1964)

Ja, di veit vel åssen det e i Eggedæl?

De e så bratt atte eggedølingan brukar nåsån som trea beine.

Å sauin i Eggedæl e tå ein eigen rase som har dei lengste beina på nesia.

Den einaste førdelen eggedølingan har, e at døm kan bruke jola på begge siun.

Det va ein gong to eggedølingar som va ute å kjørte bil.

Døm va ikkje heilt edrøge, å ikkje e 're så rare veigen der heller.

Den eine satt å søv, å den andre kjørte.

Men så kjørte 'n tå veigen.

Da vakna den andre karn å såg ut, å så san:

"Nå rna ru je meir gass, før nå bli're grøvre skaug."

Je va på fest i Eggedæl ein gong.

Å så bare ikkje likar te enn at det va nokon eggedølingar som ranka se, å da måtte je ta litegrann borti den eine, veit u.

Men da va re ein gjeng som va i go greie, å døm sku ta me, så je tukka me ut gjennom dørglåttn.

Å så hørte je døm skreik inni lokkale:

"Å e denna ***** krillingen hen?

Vi må hevja n ut."

"Han e visst ute."

"Ja, men så bær 'n inn å kast 'n ut att, før ut ska 'n, samma f... å ' n e hen`

(etter Hartvig Sætra)

tilbake til 1996-1 startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 19