1994-2-31

SMÅSTUBBER

GAMLE RETTARSTELLUR
De e kje meir hell to stellur her etter dæl'n de ska ha blitt retta (henretta) følk.
De e på Tangane ved Vad og på Tjuvødden ved Vik.
På Vadstangane vart de retta ei jente, visst før de at ho drap ongen sin.
Hugu tå slekke vart sett opp på stång, og hugu hennas vart au sett opp.
De vart spikra opp på ein staka.
Spikern som vart bruka e på Eikje ennå.
De ligg ein stor stein borti jorde på Eikje, bortme ei gammal smiutomt.
Ve den store stein e 're mange småhellur lagt oppå einan.
Under dessa ligg spikern.
Han e heimesmia og stor som ein dugeli jarnspiker, firkanta og bøgd te ein hall 'running.
I den spiske enden e 're ei lita utviing te ei kule.
Spikern sku vøri sli gjønnom stake, og hugu hekta innpå denna enden.

Åffer spikern e lagt så borti jorde e 're ingen som veit.
Med de har støtt sti slekk uhigge (uhygge) om 'n, de ha 're gjort sea gammal ti..
Like bortom Eikjegardan går de ei dæle nigjennom (nedigjennom), ne mot ælva.
Ho blir jupare og jupare te lenger ni ein kjem.
Denna dæla e kalla "Gråten".
De e sagt at følk sku sti og sett på at døm retta jenta bortpå Vadstangane , og da gret døm.
Defør vart dæla kalla Gråten .
Den eldste rettarstella ske vara Tjuvødden ve Vik, denna vesle tangen som stikk ut i Kråkefjorden.
Den siste som vart retta der sku vøri ei jente som hadde støli, etter det fekk tangen namne Tjuvødden.
(S. Eikje )

SØLV

Søll e sett ikkje lengen sea.

De e'kje lenger sea enn da Ola levde.

Han førtælte de sjøl, han hadde sjøl sett sølle.

Han va nordpå Eggedælsfjellet og leita etter ein gamp som 'n hadde gåandes der.

Da 'n va kømmi langt innpå der, vart 'n var i ein stein som de blenkte og skjein så i.

Da 'n sku sjå bere etter, så va 're bare søllet i 'n.

De va ein flat stein som va jordfast.

De va mange smånuprar me søll etter kantane.

Heile stein va tå søll.

Men så kunna 'n ikkje gje sei te der, han måtte sta å sjå etter hesten.

Han la merke te veigen der 'n gjekk, og et merke ve stein.

Han va 'kje langt kømmi innover der før 'n fant hesten.

Han rei attende og kom akkurat der stein hadde liggi, men alt

va borte.

Han trudde de måtte vøri noko trøllskap me detta.

Han sa 're sjøl au:

"Je sku anti lagt att kniven min ell driti nedme stein, så hadde je hatt 'n."

(Jørand Vika 1925)

Døm sku hatt så dårlig låvegølv her på (Finnerul) skaugen i gammal ti at døm ikkje kunne treske på 'røm.

Borti bråtåne hadde 'røm tømra opp liur, (løer) så som det va i Dælabråtån.

liua sto der te i manns minne.

Men treskelåvår va 're ikkje.

Defør va 're kjekt å kommå fram tor bråtane me kønnet på tælan om høsten og fram te Finnerudtjennet.

Der sliultreska 'røm på stålisen.

Alt kønnet her oppå skaugen vart treska på isen i gammal ti.

(Anders E. Finnerud 1928)

Kjennli, som er en plass unna nedre Skinnes ligger ved Sørtjennet og ganske like ved den gamle veien fra Råen over Sigdals-skauen.

I åra etter 1860 budde Kittil og Gjertrud i Kjennli.

En kveld hørte de rop om hjelp nede fra tjennet.

Det for mange taterfølger etter veiene dengang.

Kittil, som alt hadde lagt seg, sto opp, de sa til hverandre at kanskje var det doktoren som var overfalt.

tilbake til 1994-2`s startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.