Kølbu var opprinnelig en bråta som Bjørn Heslia festa som husmannsplass til Ola Bjørnsen i 1764.
Kølbu ligger like øst for rådelet, voll i voll med Hagasetra i Sigdal.
Eivind Kristoffersen fra Verkedalen (u. Haga i Sigdal) var født i 1821.
Han blei gift i 1844 med Guri Reiersdatter Amundrud (Sigdal) som var født i 1820.
Svigerfar til Eivind var da Reidar Bjørnsen Amundrud.
Langfredagskvelden va 're fælt te spell nå guttane sku ut å denge.
Døm samla sei store flokkane.
Og så sku 'røm borti gardane å denge.
Døm hadde lange påkar me sei, men døm slo nå ikkje.
Je veit je tente på Flagan kom de ikkje mindre enn atten karar te uss me lange sloir.
Døm hadde brennevin rne sei, og vi hølle nå på me moro te langt på marån.
Vi tralla og dansa te slutt, men de sku vi nå ikkje gjort veit du.
De va nå den stille viku.
(Tor og Helge Medalen 1928)
Santhanskvell'n va `re santhansleikar på alle moane.
Da brente 'røm tjirutinnur så høgt oppi trea døm kunne få 'røm.
De va dans på dansarmoane om kvell'n.
Da vart tinna sett oppi et tre like utom dansar-plassen.
I kanten tå dansarplassen kledde 'røm ut ei bjørk te brur.
Døm kledde opp bjørka heilt, me stakk og treie og liv, me lauv og blommar og søljur.
"Maistong" kalla røm 'o.
Denna skjikken me maistong har je au vøri me og hølli.
Je va nå bare ei småfente denti, de e vel snart 60 år sea.
(Jøran Vika 1927)
Det var på Omsmoen, eller Tjiruomsmoen, ovom Sauton, at Jørand Vika kunne hugse å ha sett maistonga var reist.
Me de samma ein kom over Kofsebrua utante, borti tøllemoen (furumoen) eler, va 're dansar og santhansleik.
(Det var altså på Østeng, under åsen der.)
Ja, der va 're moro, je va te Eggedæl me krøttera.
Da je kom utover att, va je på santhans-moro der me de samma.
De va spellemann-stein i kanten tå dansarplassen.
Vi dansa te lise mårån.
Så måtte je gå heile veigen utover etterpå.
De va langt på dagen før je va heime att.
(Jøran Vika 1934)
Ein sku ikkje gå nokon stan juledagen.
De va reint skam de, ni bigda.
Men på Grenskaugen va 're skjikk at juledags-eftan tok karane te å dra frå gard te gard og sku smaka på julebrigget.
De kunne bli heile skreia me fant, og fulle vart døm jamt.
Mange vart lei detta. Sålessen vart `o de, gamla i Grønset. De fór så mikkji fant der og ville ha fillt sei.
Så kom døm, ein 7-8 fantar og ville smaka på julebrigget hennas, sa 'røm.
Men ho svara 'røm det:
"Je har ikkje brennvin å gje dekkan, men je har noko rekti fint mjøl som de ske få noko tå."
Men da vart karane sinna, og da va ho kvitt døm au.
(Ole O. Klabu)
Du veit det gamle va e før a, sa som sält og
kält. I Vestbigda e "re nokon søm har de, søm i Reisland og Fagerli.
Vi har historier om budeier som, da de kom
til setra om våren, sa høgt fra inne i bua, at den og den dagen reiste
de fra setra til høsten.
De va ein gammal mann på Grenskaugen som va
sa hard te å skjite (skyte). 