Spellemannslaget hadde sett opp ein fin pokal, »Myllargutpokalen pokalen som skulle vinnast to gongar.

Gunnulv Borgen hadde et »napp» i den og je fekk nå et.

Je regnar detta før min største seier. ,Je hadde aller venta å komma så høgt nokon gong. ,

Je skulle bare ønska at 'n far hadde levd, je e sikker på at ikkje noko i verda kunne gjort, han så glad.

Je va me detta kømmi på »glattisen» att, pokalen måtte forsvarast.

I 1931 va're landskappleik i Kristiansand, men ,je kunne ikkje komma dit.

Om våen fekk je ein hard lungebetennelse, så de sto på livet og je va'kje på lange nær bra ått te å reise den lange veigen.

de sku vøri moro å vara me enda ein gong før je ga mei.

Je spella denna gongen »Skuldalsbruri», gangar etter Knut Dahle, »Sortebergen», springar frå Krødsherad og »Raustakken», springar frå Nommedæl.

Je va så heldi' å bli fysstemann i denna klassa, Henrik Gjellesvik kom etter på 1. premie og Arne Bjørndal fekk 2. premie.

Gunnar Borgen, som møtte opp der, fekk han da te odel og eige.

I 1933 laga spellemannslaget te et landsstemne i felespell og dåns i Nesbven i Hallingdæl.

Da de va morro å komma ut ein tur i den finaste tia om sommarn, tok je turen te Nes.

De hadde vori mykkji snakk om å stelle 're så at døm beste, døm som hadde minst 2 fysste premiar på landskappleik, sku spella før sei sjøl i ei mesterklasse.

De blei så her, og je tenkte De vå slutt-stein' på mi tevling ved kappleikar.

De kan vara mykkji å sei før og imot kappleikar.

De avlar gjenne stri' og misunnelse møllom spellemennar.

Heller ikkje e 're smakelig å premiere som på et fe-sjå, de gir et mindreverdighetsstempel, som serlig by-folk har moro åt.

Men på den andre sia trur je at dessa kappleikane aukar interessa og skjerpar spellet.

Spellemennane kjem sammen og får høvet e å høre de beste, og alle tøyer sei før å yte sitt fremste.

Me sine mindre lyse si'er, vil je tru at kappleikane har gjort mykkji te at felespellet hår gått så veldig fram som de har gjort i de siste.

De har vakse tram frå dansespell te lyar og konsertspell og har fått aktelse der det før har vøri lite på-akta.

De e langt fram før heile folket lærer å akte og elske sitt eige nasjonale instrument, hardingfela, og så viare te verkelig å skjønne vårt sermerkte nasjonale musikkelement.

Ein hører mange vondord frå byfolk over at hardingfela får dette stakkars kvarteret ein gong i vikua.

Døm gjor narr og spottar over ein låg sko, men ein får unskylde 'røm, døm skjønnar ikkje be're.

»Mot dumheta kjempar gudane forgjeves».

Men de gle'ar hver spellemannssjel, åt de fremste a våre yngre komponistar søker te'bars te vår nasjonalmusikk, serlig slåttane, dessa har vori lite påakta.

De e føIketonane døm har gått ut i frå, men i de siste har mange fått auge på at de e fysst og fremst i slåttane ein finn de mest ekte sermerkte.

Slåttesamlingane blir den kjelda som norske komponistar må ause tor om døm ska bli kjente i »heims-musikkverda». Da kan døm au trulig setta ein merkbar tone i de store »verdensorkester».

I de siste 15 åra har je vori mykkji me som dommer ve kappleikar i Hallingdæl, Nommedæl og Krødsherad.

I 1921 va, je me som dommer i Oslo, i 1925 i Molde, i 1928 i Bergen, i 1930 i Drammen og i 1935 på Kongsberg.

je har ellers vøri mykkji me og spella på stemner og møter rundt omkring i by og bygd og treft sammen me mykkji »godtfolk», så je har lyse minner frå detta ar'be.

je vil serlig minnast ein »Krylling-kveld» som

Bondeongdomslaget i Oslo laga te. Førmann' da va Erling Bjørka, me slekt frå Krødsherad.

 Detta va i 1934.

Det Norske Teater's sal i Bøndenes hus va fullsett. je spella berre gamle kryllingslåttar og døm vart godt mot-tikji.

Je måtte au førtælja litt om de gamle spellemennane og opptaket te fleire a slåttane.

Følk likar godt å få ei utgreiing om slekt, de gjør interessa større.

Etterpå sang fru Olava Nesse (dåtter te Amund Syvertsen, opphavelig krylling) folkeviser frå Krødsherad, å mi samling, sett ut lor piano a musikklærer  Jens Killengreen, Oslo.

Ho vårt au godt mottikji. Så hølt formannen ei fin tale om Krødsherad.

De va ein gjild kvell, de gjikk så fint alt sammen.

A andre ting som serlig har festa sei i minnet va ein sommarkveld på Sandumsetra. De va mange gjestar der og blandt døm oberst Hertzberg. Hån va oppvoksi me hardingfela i Hardanger og hadde hørt »Myllaren» i sin barndom.

Etter kveldsvær'n samla alle sei i ein stor sal der.

je be'jynte me 3 napoleons-marsjar etter Mosafinn. Gamle Hertzberg gret da han hørte døm. Han hugsa barndommen og »Myllaren» som hadde spellt døm.

»Myllaren» bruka å synge »Napoleons mars,j» då han gjikk over liane, førtælte Hertrberg.

tilbake til 1989-2`s startside.

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 11