Eiliv Smedal fekk 1. premie og de va 'n væl verd.

Han sto da på si livs hogd og har vel aldri spella bere.

Han for te Amerika samma året.

Olav Moe fekk 2. premie og sea har 'n ikkje vøri me på nokon kappleik.

je v a blitt kjent me valdrisspellemannen Ula Okshovd i 1910.

Han hadde vøri ein tur i Krødsherad og spelli konsert. je vart bedt te han og da je ikkje hadde vori i Valdres feyr, tok je turen dit sommarn 1916.

je tok toget til Fagernes og sykla opp østre Slidre. je va innom Rudi på Heggenes, men han va i fjellet på fisking, så je trefte ikkje han hverken på opp- eller nedtur.

je kom te Okshovd ein lørdags-efta.

Okshovd va på stølen, men kom straks etter heim.

Okshovd hadde lovd nokon ungdommar og spella i ein dans i nærheta. je vart me 'n og dansen gjikk te lyse dagen.

 je hadde ikkje hørt så lite snakk om spellemannen Nils Beitohaugen i Beito.

De va ein 8 km vei fra Okshovd , og øm ef'ta'n sykla vi nordover.

Beitohaugen budde i el lita fattig stue like i tre-grensa.

Den gamle far hass, ein grov og storvaksen kar, og sønnen Herbrand va heime.

Nils, spellemann', va på stølen, men kom snart heim.

je hadde ei Rostad-fele me mei. Nils Beitohaugen va ein smålåten kar.

 Da vi ville ha 'n te å spella, sa 'n: Å nei, je kan nok ikkje noko.

Okshovd og je måtte fysst te, og etterhvert nørdest han opp, så han teslutt tok fela.

Han hadde ei gammal Trondefele som let reint og fint.

Han hadde et grett, men enkelt spell.

Reint og skirt va're og vitna om gammal tradisjon.

Ein kunne høre at de va direkte overført frå langeleik og prillarhønn, de hadde slekk klangfarge og dåm.

De virka som ljom frå støl og li, der gjetargutten blæs sine tonar på prillarhønn og lur.

De va sterkt naturbønni .

På sin måte va'n noko før sei sjøl og botna i gammal tradisjon.

De vart snart folksomt i den vesle stua på Beitohaugen.

Døm hadde sett spellemenn gå dit me feleskrin og nå vart både stua og tonet fullsett me følk.

Ungdommen ville danse og noen drog før å få fatt i no å drekke på.

De vart slutt me felespellet og Okshovd og je før heim te Okshovd.

De vart ikkje rart me svevn den natta hell, før ve 6 - tia om mårån drog Okshovd på arbe', og je for dæl'n ne'over te Fagernes.

I 1918 vart »Foreningen til nasjonalmusikkens fremme» stifta i Oslo.

Grosserer Herbrand Hagen vart formann og så be' jynte ei heil rekke landskappleikar i Oslo.

Truls Ørpen blei bl.a. inspirert av trollfjeset i Norefjell til flere slåttekomposisjoner.

På dette bildet finner vi det blide trollfjeset i venstre kant av den lyse flekken i Sortebergflaget.

(foto: H. Støvern)

Frå 1918 - 22 va 're kappleik der hvert år og je va me i døm alle, unntatt i 1921, da je va me som dommar før fysste gong.

Her møttast de beste spellemennane frå øst- og vestland, så de vart hard tevling.

I 1918 fekk je fjerde premie, i 1919 trea premie og i 20 og 22 beste premie i andre gruppe, så de gjikk da framover.

je va godt fornøgd, da mange a døm som va med va konsertspellemenn som ikkje dreiv me anna og je va ein alminnelig bygdespellemann som hadde både skule og gard og måtte drive litt me fela i fristundine.

Steingrim Hlaukjem, ein yngre spellemann frå Veggli i Nommedæl, hadde fleire gangar vori hos mei og i det store tømmeråret 1921 va han kjørekar hos mei heile vintern.

Han hadde et grett og godt spell og hadde lært a 'n Steinar Gladheim frå Veggli og a Knut Dahle frå "finn.

De e ikkje lange veigen over fjellet frå Veggli te 'finn og den ivrige unge Steingrim hadde føri mang ein gong over der, både sommar og vinter.

Knut Dahle, som hadde lært a Myllarguten, Gibøen og Luråsane, va ein snill kar som tok sei a de unge spellemennane og lærte døm slåttar.

På den måten hadde Haukjem fått tak i mange a de mest særmerkte telemarkslåttane og han hadde lært sei te å bruke Dahlespellet og mestra de godt.

Så omkring 1914 hadde je be'jynt å skrive opp slåttar på noter.

De va noko trevali fysstanes, men litt etter hvert blei de be're, ettersom tamen vaks. forts.

tilbake til 1989-2`s startside.

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 5