Småstubber

Ole E. Lie forteller

Det va vel ingen på skaugen som gjorde skier og selte. Men han Lars Tangen gjorde ski. Døm kom nå gjenne med verke te 'n. Vi hadde ein djup kjel te å bløyte tuppane når vi sku brette. Det va om å gjøra at skiene ikkje sku vara før stive frammante. Brettune va bratte, og døm hadde lett før å bulke imot, døm stanga, bar ikkje oppe i dompine.

Han Lars Tangen fingerskjøtte skier.

Je har nå ski som je har gjort sjal, je. De fysste skiene mine va furuski, han far gjorde døm. Han kjøfte Huitfeldtbindingar, vel de fysste som kom på Skaugen. Fysst hadde 'n sett i viubindingar med et vinband te toband, og så ei viu som, gjekk bakom så ein kunne dra oppå hælen.

Men så stive å gå i!

Så va 're kommi Huitfeldt-bindingar te nere Sigdæl. Der kjøfte 'n te uss.

Han Reidar va vel før ong enda, han fekk greie seg med rørbindingar som va mest alminndelige den tida.

Je veit ho va avbrøti bakpå, den eine eine skia hass fabro, men ellers e vel skia som ho va. Så va 're sli på ein klamp da, døm va 'kje så neie med stasen.

Så gutanne te Kittilsen va misunnlige på uss da veit du. Så hadde gammel'n vøri nedover med ved. Da hadde 'n vøri bartom nere Sigdæl (Forbruksforeninga) og kjøft bindingar te 'n Halvor og 'n Kittil. Han Tørjer fekk ikkje i fysste omgang.

Døm hadde hatt svære skier frå døm begynte på skul'n guttane der i Grønset. Det va ein i Kvislebråtan som gjorde ski. Kittilsen hadde vøri te 'n med bjørkeplankar og det vart ski. Han va slekk Kittilsen, sku 're vara, så sku 're vara, det sku 'kje sluntras unna på nokon måte.

Vi prøva hå det va te å smørja med. Grammafonplater som vi bredde opp, va bra greiur.

Han Anders Setra hadde skiene sine liggandes på ein trebenk om sommarn, i sola med kjiru under. Je trur døm

bredde skiene sine i Glabak au, men ikkje 'n far, så mykji je hugsar.

Han løfte nå mindre etter at 'n kom te Li.

Jo, det vart når 'n høggi da, da va nå skiene det sikraste å ta te.

Småstubber

Han Erik Mjøseng gjorde de fysste skiene mine tå furu, med viuband, ganske breie, men små da, te mei. Ei rand va 're under skiene.

 Frå viubandet, tobandet, va 're ei spenne te bakom hæl'n, te å spenne stramt fast.

Det va to rennar i somme skier, det veit je. je brukte skiene på skul'n. Det e ein liten bakke ned mot elva, der hoppa vi.

Lærer'n, han Arnestad, va med uss. Han brukte skiene.

(Knut Haviken)

LÅGVEDSKIENE

De gromneste skiene var lågvedskiene. De ble kalt lågvedskier for de var laga av furulåger som hadde ligget i myr i lange tider. Det var arbeidssomt virke å få tak i.

Ovom skogbandet i Eggedalsfjella grov de seg ned i myra, ei alen eller mer, til de fant furulåga.

Den ble gravd fram og gjerne kløvd i to med bleiger mens den lå der, for den var skammelig tung. Veden var full av tjære, nesten svart å se på, og skiene var så tunge at det var nær ei bør i dem, er det fortalt, »om døm va tålig tunne». Seige var de, en kunne ta å brette nebbet ratt bakåt hørkå uten at døm rauk.

Det var ingen mengde med lågvedskier, og de var dyrere enn andre.

Det var gjerne en daler paret, likevel var det ikke vanskelig for skimakerne å bli kvitt dem på marken, for det var skier som glei i all slags føre. Det var ikke noe slags smørning å legge under i den tida.

Lågvedskiene var så feite at de glei om det var vått.

(S.Eg.IV.s.648-649)