De e førlite hardingfelemusikk i radioe n.

Landsfolk vil ha meir, men byfolk hølli atti.

Vi får tru at styresmaktine vil støtta detta rimelige kravet frå bygdene.

Je har i ml tid som spellemann råka ihop me mange spellemennar og je regnar dessa stundine før mine beste.

Å sitta i kameratslig lag, spella og snakke om slåttar og gamInal tradisjon e de morosarnaste je veit.

Ein hver må ha sin »hobby», de e saltet i tilværet. Musikkens skjønne kunst e ei stør lykke før den som har et åpent sinn og sans før den.

Den løftar ein opp ifrå de grå hverdagsstrevet.

FELUR OG FELEMAKERAR

De felune som vart mest bruka i Krødsherad i gammal ti, vart laga i Nommedæl, a ein Bratterud.

Den fysste fela mi, »Støfela», va laga a han.

 Som alle de gamle felune va ho lita og rundbygd, me svært høg trøsk og aldeles svart på let.

Gamle Eirik Støa, sundmann' hadde vøri, hadde egd 'o.

Sønn hals, Erik, som budde i Olavsbråtån, fekk 'o etter far sin. men da han for te Amerika, vat ho selt på auksjon.

Slekk kom ho på »rangel» og gjikk frå mann te mann te 'n far fekk tak i 'o.

Je va så liten da at je ikkje hadde be'jynt å spella, men når spellemennar som 'n Anders Vinna 'ell 'n Johan Kleven kom te gards, så måtte gamlefela fram, for felespell va de morosamaste 'n far visste.

Je hugsar så væl endelikta te »Støfela »

'N Anders Vinna og 'n far hadde sitti å tura litt, 'n Anders spella og 'n far sku svinge sei litt på gølvet.

De va om sommarn og vi budde i bryggerhuset.

'N Anders la fela fra sei på peishella og så kom 'n far te å setta sei på 'o, så ho gjikk i hundre betar.

Je gret og bar mei ille før fela, men 'n far trøsta mei me at je sku få att ei søm va mykkji bere og finare. forts.

 Je angrar på demra gamle fela, ho sku ha vøri god au, vart de sagt.

Gamle Ola Bråtan sa eingong at når 'n »Dauv - hans» skulle spella måtte 'n allstøtt ha »Støfela».

Denna »Dauv-Hans'n» va frå Sigdæl, (oppr. fra Lyngdal) og for omkring søm gån- og vøbindar.

Han speIla på fele, men han snakka ikkje reint. ---de e inga sak å pella, når 'n lia Støpela sa 'n.

De va trulig au bygdefolk som prøva sei i felehandverket.

Va 're ein søm va nevanyttig skulle han prøve å gjøra fele.

De va liksøm ei prøve på godt handlag.

Knut Fosslia, spellemann, prøva sei ikkje så lite som felemaker og gjorde mange felur.

Han prøva sei fram før å finna de beste.

Han va svært nøye me ve'n.

I løkket måtte 'n ha gran søm lygna hadde vøri ne' i.

 I sargen bruka 'røm silju og te bånn mest bjørk eller or.

De va øm å gjøra å få høgt mål i 'røm.

Knut Fosslia gjorde deffer felune sine svært store.

Ei hette »Rugtynna».

Om ho tok ei heil tynne rug e vel uvisst, men stør va 'ø, fortælte 'n Anders Vinna.

De let så sterkt at døm kunna hore 'o heile hall'mila.

De finns att ei a Knut sine felur i Krødsherad.

Den va hos 'n Anders Olsen på nere Skinnes.

Stor va 'o og i bånn hadde 'n Knut sett ein lapp me denna innskrifta:

»Partepiano er mitt namn, den ska ingen gjøra skam.»

Brettet va innlagt me skjæl og farva glassbeter i bein. Anders Skinnes fekk ein målar Pettersen te å blenkje ho oppatt.

Han hadde inga greie på håssen et slekt arbe' sku gjørast.

Han skrapa liksågodt heile fela, måla og lakkerte 'o og skreiv Anders sitt namn me gullbokstavar i bånn.

Hø vart sjølsagt øy'lagt.

'N Knut før te Amerika i 1851.

Han prøva sei au me felearbe der, men fekk 're ikkje te, de va'kje rette veden.

Han laga ei fele a messing, men du veit at læte vart fælt.

Da Hellandslekta i Bø i "Telemark tok te me sitt felearbe, vart de kjøpt felur derifrå.

Dessa Hellandskarane møtte fram på Kongsbergmarken me felune sine og på den måten vart døm spredt over Østlandet.

Dessa »vestmannfelune» vart sett svært høgt.

Va 're noko te spellemann, så måtte 'n ha ei slekk fele.

tilbake til 1989-2`s startside.

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 13