Anders Vinna spella meir gammalt spell.

Han hadde vøri mykkji sammen me Knut Fosslia, Kittil Langebakke og Hans Hagen, så de vart nærast Fosslispell han brukte.

Slåttane hass Anders va eldre me mange underlige tak og naturtonetrinn.

Je hadde nok ikkje stort greie på slekke ting i den tia, men je hørte da forskjellen.

I åtte års alderen va je kømmi så vidt at døm kunne danse etter mei.

I brølloppet te Harald og live Langebakke, søm sto i Gårandplassen, spella 'n Johan Kleven.

Han nødde mei te å spella noen dansar.

De va visst almindelige danseslåttar, vals . og slekt.

Han far va svært te kar a mei før spellinga mi, og de va nok el stor glee før 'n da je kom så langt at je kunne spella før han.

Han va så gla i sang og musikk.

Han hadde sjøl et godt kvearmål og kunne mange gamle viser.

De va stor skae at han dø så tidlig, bare 62 år.

Je va mykkji borte på skule de siste fem åra 'n levde, han dø de året je va færdig på lærarskul'n. (1901).

Je fekk ikkje skrivi opp tonar etter hannom, så mykkji gjekk i grava me han.

Je har skrivi opp noen som han sang da je va liten. (Se folketonar)

De va så mykkji meir sang blant følk den tia.

 Nå døm kom sammen te leik og glestebu eller brollop, ja likferd me, va visesong fast underhøldning.

Mor te 'n far.

Helge (Helga) Gunnarsdåtter va frå Rønningen, og a Sortebergfølka, som frå gammalt hadde stor givnad før musikk.

De e et sterkt anlegg som har følgt ætta i alle greinine.

De va fleire ongdommar på min alder søm spella fele her i grenda.

De va Gul Vinna, sønn te spellemann', og Gunnar Haugen.

Mor hass Gunnar va syster te spellemannen Kittil Langebakke, så de flaut au spellemannsblo i hass årer.

Vi tre va jamnaldringar og spella i hop iblandt, begge dessa guttane døe onge.

I 1895 gjikk je å les før presten O. P. Monrad, like etter kon'fe'-masjon bejynte je på amtsskul'n i Strømsgodset ve Drammen.

Den vintern spella je ikkje, je hadde ikkje engong fela me.

Vintern 1896 - 97 gjikk je på fortsettelsesskul'n på Olberg i Krødsherad, heller ikkje da vart de stunder te å drive me fela.

Vintern 1897 - 98 va je på ein privat møllomskole i Vikersund..

Je budde hos morssyster mi, som va gift me Halvor Bratåsen og budde på Disenmoen.

Den vintern hadde je vesle Hellandfela me mei.

Je huksar så godt denna vintern, før da kom Wilhelm Sorteberg og kona Mari dit.

Mari sku te dokter Jansen i Vikersund, han va kjent før å vara ein flink dokter.

Halvor Bratåsen og Wilhelm Sorteberg va godt kjente og Wilhelm og Mari sku bu der me 'rom va i Vikersund.

Je hadde au hørt Sorteber'n spella før, men nå fekk je før alvor høre 'n.

Han fæla enda på stol'n og la strengane lågare, og så vart de slått etter slått heile kvel'n utover.

De vart nok ikkje stort me lesinga den kvel'n, men nå såg je for fysste gong inn i ei heilt ny musikkværd, og nå fysst skjønna je mi eia armod.

Den som kunna spella slik!

1 1898 - 99 va je på møllomskulen i Larvik, der je budde hos morbror min, lærer Olaf Syvertsen.

Je hadde ikkje fela me mei, je sku prøve å greie eksamen på et år, så je fekk nok å stri me.

Je må førtælja no som hente den vintern.

På den andre sia ta gata budde 're ein emmisær som hette Øystein Sandsdalen, de va ingen annan enn sønn te storspellar'n Leiv Sandsdalen.

Je hadde ikkje hørt gjeti han den gongen.

Øystein Sandsdalen hadde nok ikkje spella så lite i ongdommen, men hadde nå lagt fela bort.

Je va sammen me sønnine te Sandsdalen og døm førtælte at faren hadde fele.

Han va 'kje heime og guttane strauk etter fela.

De mangla strengar, men je drog ut i byen og fekk tak i nokon å sette på.

De va ei fin fele, laga a Knut Ellefsen Steintjønndalen frå Bø i "Telemark.

Å, du verden hå je spella ne'i karrimerset mitt i kjellar'n!

Han morbror kom ne'i, han au, og måtte prøve fela.

Han kunne au litt og han lærte mei »Den halte merra» den gongen.

De vart både fysste og siste gongen je fekk prøve den fela.

Emmisæren fekk veta det, og så va 're slutt me moroa.

Fela vart utlodda fekk, je veta seinare.

Frå 1899 - 1901 va je på Holmestrand seminar.

Je hadde da fela me.

I møllomtida hadde 'n far bytta bort Hellandfela i ei skarvefele, gjort a ein bygdefelemaker.

Denna fela va blankare og såg finare ut.

Han far hadde ikkje no førstand på felur, og je trudde nå fela va svært god.

Styrar'n dr. Georg Fasting spurte oss om vi spella noko instrument.

Je nemnte da at je fuska litt på hardingfele.

Døm hadde ingen lærer i felespell da på seminaret, men Fasting fekk tak i kjørkesangar og lærer Joh. Pedersen frå Sande, og han vart lærer'n min.

Han spella almindelig fele og va ein svært allsidig musiker, søm spella mange instrument.

Han va 'kje så lite tå ein komponist au og har dikta fleire tonar og musikkstykkjir.

Joh. Pedersen ga mei de fysste forklaringane på notespell.

De vart nå ikkje så svære greiene je fekk lære, de va helst tonar te skulebruk.

Når vi hadde drivi me detta ei stund, sa Pedersen:

Nå må du spella ein slått på hardingfela di.

Så måtte je spella halling og springar resten a timen.

De va ein snill og gemyttelig kar,  Pedersen.

Han gjikk som oftast å knaska på drops, ofte røta 'n fram ein tor vestelomma og ga mei au.   forts.

tilbake til 1989-1 startside

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 11