A gammalt brukte Hallingane veigen på vestsia a fjorden frå Gøsjvik og utover, da va're ikkje noko trafikk her førbi.

De jikk nå einslags bigdeveig førbi her og oppover te Gøsjvik au, men den va nå helst te å gå, de va'kje nokon kjøreveig å snakke om.

De va lassekjoring om vintern, om sammarn brukte døm båtar.

Døm rodde att og fram møllom Gøsjvik og Krødern.

I anleggstia 1909 - 10 va're mikkji kjøring her, da va 're følk herifrå søm kjørte.

Om såmmårn frakta døm jernbanevognar og lokomotiv me båtar oppover Krødern.

Om vintern va de frakt a varur, følk, post og slekk noko på isen oppover.

Døm kjørte bare på lann førbi sunna, der isen va utrygg.

Guttongane va ne'pa isen og jikk på skeisur på blankisen,

Da kappflaug døm me kjørerane.

De va mikkji meir blankis dengongen, de va heile månan de va blankis.

Om de kom snø, vart de linne og blankis att.

(Hans Bjørka 1986 )

Fjellet kan være så mangt, ofte kan det ligge der i godværet, sommer som vinter, og da er det bare en leik å holde til der. oppe.

Men så kan uværet komme, brått og uventet, med illvær, drev og skodde.

Mange er de, på begge sider av fjellet, som har mistet livet.

De som omkom etter Raumyrdansen har vært nevnt ofte, andre er kansje mindre omtalt,

som f. eks. Jon Aslesen Berg, f-. i Eggedal i 1716, omkom i fjellet i 1744.

Vi tar med det Andreas Mørch har notert etter Helge og Tor Medalen i 1936:

Han Jon Berg tente »hærtta» i Medalen.

Det vil si at han tente tre dagar i Medalen og hadde tre dagar te å veide (jakte) på fjellet i vikua.

Det kalla døm å tene »hærtta».

Det va i den tida Medalen va i ett. Eiin dag det va stiggevær va'n Jon i fjellet.

Han hadde vøri på veiding og kom vestante, Men han hadde nok mista leia, for han jikk opp Haglebunatten frå vest og sette te rett utover.

Det va sønnom Snøfonntjenn han kom frampå.

Det går ei inngvælve i fjellet ratt ne frå toppen.

Ut denna gvælva va det han drog.

Det e fleire hundre meter ne, men han måtte ha hevla på noko i snøen og døtti frå fønn te fønn, ellså kunne 'n aller ha vøri i live da 'n kom ne.

Det va liv i 'n etter at 'n kom ne, han ropa om hjølp.

Detta hørte nokon karar frå Medalen som va nordpå der.

Døm kom frå Haglebu me forlass.

Det tok te å bli kvell'n ali da døm kom framunder natten.

Døm hørte det jamra seg og liksom ropa under fjellet.

Døm trudde det va noko tussespell, og slo på hestane og kom seg derifrå.

Da 'n Jon ikkje kom ne te bigda att, sette følk opp ifjellet og sku leite etter'n.

Døm fant'n under Haglebunatten.

Det viste seg at 'n hadde levd etter at 'n kom ne.

Han hadde stae på knea og pissa, men så hadde kjøla tikji'n.

tilbake til 1988-1 startside.

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 17