SMÅJENTE PÅ  FINNERUDSKOGEN OMKRING 1900

Ho bestemor va' ofte te' Hunsta'hagan der 'o hadde skyldfolk.

Vi jikk oftast veien om Hoffar ell' Kroken, og så gamleveien utetter.

Vi jikk au 'linna' utover.

Sommarstia jikk vi au beint Hovlandseterveien te' Hunsta'roa.

Veien om Hoffarsetra va' vintervei.

Hoffar bruka Embretsfinneru', de' Finneru' som n 'Gunnar og 'o Alma har nå, og døm henta for der vintersti' me' hest og slea, de'ffer va're vinterveig te' bygda.

Je' va' enda me' å tro forlass, je' mista eine votten min eingong, men je' fekk'n att, før 'o mor hadde sydd ein stor H på votten.

Ho va' enda go' te' å sy, men 'o faster Ingeborg va' sydame, ho sydde før følk.

Je' huksar eingong ho satt ne'i Embretsfinneru' å sydde, i gamlestua der.

De' va' kallt og godt å sitta ne'i der.

Je' va' lita småjente og så va' je' der au og leika me' noko.

Men så sovna je', ho faster Ingeborg bredde over mei no'n plagg, da je' våkna, va' je' åleine, da va' je' 'kje høg i hatten.

De' e' det je' kan hukse om 'o faster Ingeborg.

Ho reiste te' Amerika, da førte 'o mor 'o te' Rømmestein ve' Hovland seterveien, ho sku' reise sammen me' no'n frå Sigdæl.

Vi hadde mindre skule vi enn dom ne'i bygda, vi hadde skule hver dag ei viku ell' to, men så va're langt opphøld, vi trengte kanskje ikkje så mykji skule hell'.

Vestby hette lærer'n je' jikk før.

Han budde ne'i Sigdæl, men de dagane han va' på skaugen budde 'n i skulestua.

De' hente at presten kom å sku' høre på uss ongane.

Eingong kom der' ein som hette Lampe, han va' uti kammerse' te' 'o bestemor.

Han lurte på om 'o bestemor kjente 'n?

Jo - ho bestemor gjorde da de', ho hadde 'ra sett 'n i kjørka

- men de' e' simpelt namn du har -sa'o bestemor.  forts...

Je' jikk å les før presten i Sigdæl, da jikk vi ne' om Reista' og om Skartom og Åsen.

Vi møtte hver våre dagar, de' va' så mykji lesarungar.

Vi b'ynte tili' me' lesarmøtune om vår'n, reint før ti'li', de' hente de' va' is på løken da je' sku ne'over om mårån, de' vart mange lesarmøtur utover sommar'n.

Vi handla mest i Krøss'hera', hos Kallager, der fekk vi støtt ei dropsestrylle attpå handel'n.

Vi jikk beint over å kom ne'att ve' Glesne, ja, vi kunne gå enda beinare au og komma ne' ve' Liabråtan.

De' va' eingong de' va' dugeli' mør't, je' hadde vørt i bygda og handla, je' hadde me' parafin te' fjøslykta:

Je' kunne fått liggi over hos 'n farbro', men je 'ville heimat te 'o mor sku i fjøse' om mårå'n.

Så lenge je' hadde Versåsen på høgre sia a' veien, va' je' sikker på å finne fram.

Je' va' kje redd, men de' va' mange som va' redde før å gå i skauen, døm jikk aller åleine, men bestandi' ifølje me' no'n.

Je' huksar han far sa at vi kunne få låne jakka hass, den va'kje mørkeredd den.

Vi lærte uss te' å legge merker i veien så vi sku' finne heimat, je' la barkvistar i veien, da jikk de' bra.

De' va' verst når vi hørte at de' va' sinna krøtter i skauen, da' va' vi utrygge når vi jikk åleine.

De' hente de' kom kremerar oppå skauen, skreppekremerar kalla vi 'røm.

Ein ta'røm hette Krok, de' va' så moro når'n slo opp kofferten, - bendler og bånd - sa 'n.

Vi ongane huksa best at 'n hadde blyantar, munnspell, trompetar og slekk noko.

Je' måtte ut å tjene straks je' va' kon'fermert.

Fyst va je' på Moru' på Snarom, je' va' bare femten år da.

Je' va' jamnast inne og passa ongane, men je' va' au me' i fjøse'; je' kunne 'ra mjølke.

Når je' skulle ein tur heimat, vart je' sett over elva ve' Eivøla.

Je vart der bare et hallt års ti'.

Sea fekk je teneste på Glesne, på Kofsegar'n, der vart je' te' je' jifta mei.

tilbake til 1986-2 startside.

tilbake til Under Norefjell`s startside.

til side 29