Blindtarmbetennelse i 1920-åra.
Et lite bilde på hvordan det var å bli akutt syk i den tida.
Trygve Tovsrud forteller:
Han far hadde snakka me'n Petter Skatvedt om no' tømmerhøgst, men de' vart ikkje endeli' bestemt om de' vart noko a'.
Så sku' je gå over ein kveld åsså si at'n far ville høgge.
Både je og 'n Knut sku' vara me' i skauen.
Om måran så va' je sjuk, så je sku vara heime og stelle hesten, så 'o mor slapp de'.
Den dagen jikk, og måran etter va' je fremdeles sjuk, og samma trafikken da, je sku' passe hesten.
Den dagen jikk, og trea dagen va're de' samre, je va'kje verre 'ell bere, je sku passe hesten.
Så bolimot ni om måra'n, ho mor va' i fjøse', og da ho kom innat, hadde je fått så vondt at je ikkje visste mi arme rå'.
Ho mor drog bort te'o Ragna Tovsru' da, så ho kom s'ø', og da vart de' te' at døm ringte te' dokter'n.
Dokter'n kom da kontortia' hass va' omme, je trur, at de' va dokter Ramsta', 'ell så va're Lien.
Da kommer han da og kastar tå mei plagge' og trøkker på magan min og tverrstepper utat, å herregud å vont de' va, je trudde je hadde sett te.
De' va bare og på sjukehuse'.
Så måtte vi nord te' nord-Tovsru' te'n Knut, og få han te'å jølpe oss, før han va' jo heime.
Men båt va're dåli' me', så vi fekk lånt båt på Nersta', n' Knut va're som ordna me' de' og fekk rodd mei over i sjukekørj.
Døm rakk å få ringt'n Andreas Berg, han sto på farten før å reise te Eggedal og hente sau.
Så han fekk ordre om å ta sjukehustur'n fyst, før detta jalt livet, ja, de' visste ikkje je om da.
Så måtte 'røm bera mei i sjukehuskørja opp te' Nersta'.
Så fekk døm sett mei innpå lastebilen da, og n' sa det sjåfør'n at visst det rista før fælt, fekk je si frå, så sku'n kjøre saktare.
Døm sku' innom appoteke' å få no'n meddesiner te' mei, så je fekk de' unnerveis.
Da n' stoppa der, bar je mei ille før at det rista så, og gjorde så vont, men det vart ikkje no' be're, det jikk ikkje no småare.
De' va ingen som hadde sjukekjøring i den tida, dokter'n skaffa n' Andreas Berg te'å kjøre, de' va'kje no'n personbilar 'ell no' i den tia, de' va' i ei sjukekørj bakpå ein lastebil.
Je havna nå på sjukehuse' da, og der va're oppi badekare', videre på båra og innover gangen der, så va' je borte igjen, og så va' je atti igjen, je hugsar 'o mor sto boli gangen og vinka te' mei.
Så va're på operasjonsbordet da, og vont hadde je som bare de', og je hugsar je spurte søstra, kommer 'øm ikkje før å opperer snart'a?
Jo, nå kommer'øm snart, sa'o.
Og plusseli' så får je maska over ansikte' på mei, de'va ei førferdeli' greie, je vrei mei frå maska to gångar som je hugsar, sea så va're borte.
Da'røm hadde opperert mei, hadde 'røm sagt te'o mor at je hadde ikkje gredd tolv timar te.
Blinntarmen hadde sprøkki før je kom te sjukehuse'.
Etterpå va je på sjukehuse' i tre vikur og to da'r.
